Author Archives: Γιώργος Τσιάμης

ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2013


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2013
Η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη αναστάτωση η πείνα θερίζει. Η ανεργία στα ύψη. Γίνονται μεγάλες συγκεντρώσεις στους χώρους δουλειάς. Εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση Σαμαρά κλονίζεται. Ο Κουβέλης μιλά για τη μεγάλη επανάσταση. Ο Βενιζέλος δηλώνει ότι πρέπει να κηρυχθεί πόλεμος στη Γερμανία. Αποφασίζονται πρόωρες εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν 5% στη κυβέρνηση. Η μεγάλη μέρα της απεργίας έχει έρθει. Η συμμετοχή σαρωτική. Το 0,0001% συμμετοχής συγκλονίζει. Πάνω από πέντε άτομα συγκεντρώνονται στη μεγαλειώδη συγκέντρωση του Συντάγματος.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013
Ο Σαμαράς και οι λοιποί συνοδοιπόροι συγκεντρώνουν το 90% των ψήφων. Σχηματίζεται «ισχυρή» Κυβέρνηση. Για μια ακόμη φορά ο λαός έδειξε την αποφασιστικότητα του στις κάλπες. Την τελευταία μέρα πριν τις εκλογές κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα υπάρχει σχέδιο για μεγάλη κονόμα από επιτυχημένους επιχειρηματίες που θα βοηθήσουν τη δύσμοιρη ελληνική μεσαία τάξη να βρει τη παλιά της καταναλωτική ικανότητα.
Ακούγονται τα πρώτα σχέδια επιχειρηματικής ανόρθωσης. Βοήθεια στην Ελληνίδα που πρέπει να μετατραπεί σε αποτελεσματική επιχειρηματία – πρότυπο. Οι άνδρες δεν μπορούν, λένε.
ΜΑΡΤΙΟΣ 2013
Επιτέλους ιδιωτικοποιείται το διεφθαρμένο κομμάτι των ελληνικών ΔΕΚΟ. Εγκαθιδρύεται στιβαρό, σύγχρονο και αποτελεσματικό μάνατζμεντ (γερμανικό, ολλανδικό, αυστριακό, φιλανδικό κλπ.). Στη ΔΕΗ μειώνεται το προσωπικό σε 100 έλληνες εργαζόμενους. Παράλληλα προσλαμβάνονται 2.000 Αφγανοί χωρίς μισθό παρά μόνο με αμοιβή τροφής σε συσσίτια, με 84ώρη εβδομαδιαία εργασία. Το μέλλον είναι εδώ. Περιορίζεται η ηλεκτροδότηση σε επιλεγμένα σημεία των βορείων και νοτίων προαστίων των Αθηνών και στο σπίτι του καλύτερου Ευρωπαίου Δημάρχου της Θεσσαλονίκης. Οι υπόλοιποι ρυπαροί δεν δικαιούνται πλέον ηλεκτροδότησης. Το ίδιο αποτελεσματικό μάνατζμεντ εγκαθιδρύεται σε όλες τι πρώην ΔΕΚΟ. Υδροδοτούνται οι ίδιες περιοχές με αυτές που ηλεκτροδοτούνται. Για τους υπόλοιπους διατίθενται 10 κοινόχρηστες βρύσες σε κάθε κεντρική πλατεία των ελληνικών πόλεων. 1 € το ποτήρι, είναι τιμή κοινωνικής πολιτικής.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2013
Το σχέδιο για την μετατροπή της Ελληνίδας στην πιο αποτελεσματική επιχειρηματία της Ευρώπης αρχίζει να υλοποιείται, επιτέλους. Οι ντόπιοι εκπρόσωποι των γερμανικών, ολλανδικών, αυστριακών και σία μεγαλοεπιχειρηματιών οργανώνουν σε γκρουπ εκατομμύρια Ελληνίδες και τις στέλνουν ακτοπλοϊκώς ή αεροπορικώς στο Λάος της Νιγηρίας. Ακούγεται ότι θα κερδίσουν αμύθητα ποσά.
Τέλη του μήνα και ένα περίεργο φαινόμενο συμβαίνει. Οι πεταλουδίτσες της Νιγηρίας που δουλεύουν πέριξ της Ομόνοιας και λοιπών περιοχών της Ελλάδας δεν δέχονται πλέον κλήσεις από τα αγόρια τους στη Νιγηρία. Ανάλογα εκατομμύρια Έλληνες δεν έχουν κανένα νέο από τις γυναίκες, ελληνίδες, επιχειρηματίες της Νιγηρίας.
ΜΑΙΟΣ 2013
Στο Λάγος τις ελληνίδες επιχειρηματίες τις υποδέχτηκαν κάτι περίεργοι τύποι. Τους σουλάτσαραν πέριξ του λιμανιού. Απελπισία και οργή κατακλύζει το μυαλό και το κορμί.
Συγκινημένοι Γερμανοί πολίτες και πολιτικοί από την έκκληση των ανδρών ελλήνων «νοικοκυραίων» για επιβολή της τάξης στην άναρχη Ελλάδα στέλνουν το ανάλογο προσωπικό. Απολύονται και οι τελευταίοι Έλληνες Δημόσιοι Υπάλληλοι, τις θέσεις τους καταλαμβάνουν Γερμανοί και Αυστριακοί πολίτες. Για δε τους νοικοκυραίους μαγαζάτορες που τους κάλεσαν για βοήθεια τους μαθαίνουν σύγχρονες τεχνικές μάνατζμεντ. Για τη βοήθειά τους αυτοί μπαίνουν συνέταιροι παρακρατώντας το 90% των κερδών της κάθε ταβέρνας, σουβλατζίδικου, ψιλικατζίδικου και περιπτέρου.
Η Ελληνική Κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της ανόρθωσης. Ο αριστερός συνεταίρος εισηγείται φορολογία στη χρήση των κοινοχρήστων τουαλετών. Η εισήγηση υλοποιείται πάραυτα. Τα κέρδη πολλά. Σπίτια ελληνικής κυριότητας δεν υπάρχουν πλέον αφού δόθηκαν για να ξεχρεώσουν το 5% των τόκων του τεράστιου ελληνικού χρέους με αποτέλεσμα η κοινόχρηστη τουαλέτα να θεωρείται απαραίτητο είδος. Απαγορεύτηκε επίσης να κάνουν την ανάγκη τους οι έλληνες σε δημόσιο χώρο. Η αποδοτικότητα του φόρου φθάνει σε ασύλληπτα μεγέθη.
ΙΟΥΝΙΟΣ 2013
Περίεργα νέα φθάνουν στα αφτιά των ελλήνων ανδρών. Μαθαίνουν ότι οι Ελληνίδες επιχειρηματίες του Νίγηρα βγάζουν χιλιάδες Νάιρα κάθε μέρα. Ξεσηκώνονται. Δεν μπορεί να υπάρχει τέτοια διάκριση και άνιση μεταχείριση ανάμεσα στα δύο φύλα. Η κυβέρνηση Σαμαρά απειλείται από την εξέγερση. Οι δημοσκοπήσεις τις δίνουν 3%.Οι ντόπιοι εκπρόσωποι των γερμανικών, ολλανδικών, αυστριακών και σία μεγαλοεπιχειρηματιών οργανώνουν σχέδια για την αποκατάσταση της ισότητας, σεβόμενοι το ελληνικό Σύνταγμα.
Διεξάγονται εκλογές. Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου η συμμαχική κυβέρνηση Σαμαρά παίρνει το 95% των ψήφων.
ΙΟΥΛΙΟΣ 2013
Εκατομμύρια Έλληνες άνδρες πετούν προς Βερολίνο, Μόναχο, Άμστερνταμ, Ελσίνκι, Βιέννη κλπ. Στα αεροδρόμια τους περιμένουν κάτι περίεργοι τύποι. Απελπισία και πόνος διαδέχεται το πρώτο συναίσθημα χαράς. Τους σουλατσάρουν στις κεντρικές πλατείες. Η συνέχεια δεν μπορεί να γραφτεί παρά μόνο να λογοκριθεί.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013
Στο Λάος της Νιγηρίας συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Ελληνίδες επιχειρηματίες, στις υγρές νύχτες της πόλης ανακαλύπτουν στιβαρά, μυώδη κορμιά, συμπονετικά μάτια και πονεμένες ιστορίες. Θυμούνται τον νωθρό, ροχαλώδη πρώην έλληνα σύντροφό τους που μιλούσε για ένα ελπιδοφόρο μέλλον και κάνουν ομαδικούς εμετούς. Μία Ελληνίδα, ονόματι, Λυσιστράτη ξεχωρίζει από το πλήθος.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013
Δημοσίευμα της Build γράφει για οριστική επίλυση του ελληνικού προβλήματος. Έλληνες δεν υπάρχουν πλέον στο νότιο άκρο της Βαλκανικής. Ο υπόλοιπος Νότος της Ευρώπης ξεσηκώνεται. Οι Πορτογάλοι εθνικοποιούν τις τράπεζες, διαγράφουν το παράνομο χρέος και αναλαμβάνουν τη διαχείριση του παραγωγικού τους πλούτου. Οι Ισπανοί ακολουθούν. Οι Ιταλοί το σκέφτονται. Συμπονούν τους έλληνες «άντρες» και τους παίρνουν ως οικονόμους στα σπίτια τους. Αποφεύγουν να τους φωνάζουν με το βορειοευρωπαϊκό, ταπεινωτικό, παρατσούκλι «Λόλα».
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013
Ξεσπά επανάσταση στη Νιγηρία. Εκλέγεται πρόεδρος της χώρας η Λυσιστράτη. Εθνικοποιούνται οι πετρελαιοπηγές. Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα η Νιγηρία ανήκει στους Νιγηριανούς και στις ελληνίδες συζύγους τους «επιχειρηματίες».
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013
Περίεργες σκιές αναδύονται από τις ελληνικές θάλασσες. Μαχόμενες γυναίκες σηκώνουν την ελληνική σημαία στην Ακρόπολη. Είναι οι Ελληνίδες επιχειρηματίες της Νιγηρίας. Επανακαταλαμβάνουν τη χώρα που τόσο καιρό είχαν νοσταλγήσει. Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου καταργείται η Κυβέρνηση Σαμαρά.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013
Μέλη της οργάνωσης της Αργυρής Δύσης θέτουν θέμα ελληνικότητας των πανέμορφων σοκολατένιων παιδιών που τριγυρνούν και παίζουν αμέριμνα στους δρόμους των ελληνικών πόλεων.
Στον ομφαλό της Ελλάδας, στους Δελφούς εμφανίζεται μία περίεργη τύπισσα που καίει δάφνες στους βωμούς και λέει περίεργους χρησμούς. Καταφεύγουν εκεί τα μέλη της Αργυρής Δύσης προκειμένου να πάρουν απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα που τους απασχολεί. Είναι τα πανέμορφα παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων ελληνάκια; Ο χρησμός δεν αργεί να βγει, αμφίσημος αλλά από μία άλλη άποψη πολύ σαφής:
«ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ. ΓΙΝΕΣΑΙ».
Advertisements

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


ΜΕΡΟΣ 1ο: ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Ζούμε σε μία εποχή όπου η Ιστορία αποφάσισε να τρέξει με μεγάλες ταχύτητες. Σταθερές καταρρέουν, αυτονόητες ερμηνείες κρίνονται πλέον ανεπαρκείς και το συνηθισμένο βόλεμα, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, φαίνεται να χάνεται οριστικά. Η Ιστορία φρόντισε να μας προσφέρει σ’ αυτές τις στιγμές μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της. Ωστόσο αυτό που για τον ερευνητή (τον ιστορικό, τον κοινωνικό επιστήμονα, τον οικονομολόγο) ακούγεται συναρπαστικό το ίδιο γεγονός θα προκαλέσει όχι ένα απλό ξεβόλεμα άλλα αντίθετα ψυχικό πόνο, αδυναμία κοινωνικής προσαρμογής, πείνα και εξαθλίωση σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα του δυτικού κόσμου. Η Ιστορία επανεκινείται εις πείσμα αυτών που τόσο επιπόλαια προέβλεψαν το τέλος της. Μέσα σε ένα τέτοιο ιστορικό περιβάλλον ξεπρόβαλλε και η «ελληνική κρίση». Αν είμαστε αποφασισμένοι να την ξεπεράσουμε τότε πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο που διαμορφώνεται. Οφείλουμε να επαναθεμελιώσουμε μία συνολική αφήγηση για τα πράγματα προς το συμφέρον των λαών και των εργαζομένων.

Το έργο φαντάζει αρχικά δύσκολο καθώς ως καταναλωτές «πληροφοριών», ως εκτελεστές κοινωνικών σχεδίων και τρομολαγνικών αφηγήσεων έχουμε καταρρεύσει ως άτομα. Ωστόσο το πρόβλημα είναι πολύ πιο απλό αν αρχίζουμε να σχηματοποιούμε αντικειμενικά τα δεδομένα, αν δώσουμε όνομα στις, υποτιθέμενα, ασαφείς ιστορικές και κοινωνικές διαδικασίες.

Πίστεψε με τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά στην κατανόησή τους. Εκείνο που τρομάζει είναι η ίδια η δράση. Συνηθισμένοι σε μία κομφορμιστική αποχαύνωση αρνούμαστε να κατανοήσουμε, για τον απλό λόγο ότι τότε θα πρέπει να πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας πιεζόμενοι σε δράση. Ένα είναι σίγουρο. Αυτή η κρίση έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και θα οδηγήσει σε νέους ορίζοντες. Το ποιοι θα είναι αυτοί οι ορίζοντες θα καθοριστεί από την κοινωνική κινητοποίηση. Τα ζάρια είναι στον αέρα. Αν θα οδηγηθούμε σε μία νέα φεουδαρχία ή σε μία ολοκληρωμένη και βαθειά δημοκρατία αυτό θα εξαρτηθεί από τη δράση των κοινωνικών υποκειμένων, την αποφασιστικότητά τους να θέσουν τέρμα στην ανελευθερία, στην κοινωνική ανισότητα, στην ταξική εξαθλίωση, στον κοινωνικό δαρβινισμό, στην οικονομική εξαθλίωση και την ανακοπή της πορείας προς έναν οικολογικό Αρμαγεδδών.

Ποιο είναι λοιπόν το διεθνές κοινωνικό σχήμα που προσδιορίζει τις ορίζουσες της κοινωνικής κρίσης;

1. Η άνοδος των traders.

Ο Galbraith προέβλεψε την άνοδο των executives, των γενικών διευθυντών και διευθυντών, ως απάντηση στην αποσταθεροποίηση του κοινωνικού συστήματος που προκλήθηκε από την καταστροφική δράση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Είναι η εποχή που η έννοια του δημοσίου αγαθού δεν έχει χάσει την αξία της. Δημόσιο αγαθό σημαίνει κυρίως ότι όλοι, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα φυλετικά, κοινωνικά ή οικονομικά χαρακτηριστικά δικαιούμαστε ένα minimum παροχών και φυσικά δικαιωμάτων. Ο καπιταλισμός έπρεπε να δρα ορθολογιστικά και περισσότερο κοινωνικά σε μία εποχή που υπήρχε ένας υποτιθέμενος δεύτερος κόσμος. Executives, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, δρώντας ορθολογικά, έλεγχαν τις μονάδες παραγωγής όσο και τις διαδικασίες με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε και η μονάδα παραγωγής να προσπορίζεται κέρδη, αλλά και όλες οι κοινωνικές κατηγορίες να έχουν στη διάθεσή τους μέσα και αγαθά για ένα minimum αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Αυτό αρχίζει να αμφισβητείται σταδιακά πρώτα στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος, κυρίως στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 70 όσο και στο κέντρο του καπιταλισμού στη δεκαετία του 80 (Ρίγκαν στις ΗΠΑ, Θάτσερ στη Μ. Βρετανία κ.λ.π.). Σε επίπεδο οικονομικής θεωρίας αρχίζει να επικρατεί το θεωρητικό μοντέλο της Σχολής του Σικάγου (μία περιθωριακή, ως τότε θεωρία με έντονα δογματικά – θρησκόληπτα στοιχεία) που ευνοεί έναν άκρατο οικονομικό φιλελευθερισμό και έναν απίστευτο κοινωνικό δαρβινισμό. Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ οι εξελίξεις επιταχύνονται ραγδαία. Ο καπιταλισμός βρίσκει καινούργιο γεωγραφικό και κοινωνικό περιβάλλον για να επεκταθεί.

Αυτήν την εποχή έχουμε την σταδιακή επιτάχυνση της μετακίνησης κεφαλαίων, η οποία τελικά θα αποκτήσει ιλιγγιώδεις ταχύτητες σε πλανητικό επίπεδο. Προσοχή όταν λέμε πλανητικό εννοούμε το σύνολο του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, τις εδαφικές περιφέρειες του πρώην Ανατολικό Μπλοκ, και την καπιταλιστική περιφέρεια (Νοτιοανατολική Ασία, Λατινική Αμερική, Ν. Αφρική κ.λπ.) Δε συμπεριλαμβάνονται χώρες του καπιταλιστικού παράδοξου όπως και κυρίως η Κίνα και δευτερευόντως η Ινδία.

Είναι η εποχή της εμπορίας του χρήματος. Σταδιακά εκείνο που ενδιαφέρει δεν είναι η παραγωγή αγαθών αλλά η βίαιη και ιλιγγιώδης συσσώρευση κεφαλαίου, το κέρδος από την εμπορία του χρήματος. Αυτό το, κατά τον Marx, απόλυτο φετιχιστικό προϊόν αυτονομείται από την παραγωγή αγαθών και αποκτά μία ιδιαίτερη λογική συσσώρευσης. Είναι οι εποχή των traders, όπως πολύ σωστά το επισημαίνει και ο A. Touraine.

Οι traders αποτελούν μία ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία διαχείρισης κεφαλαίου. Με τρόπο ριψοκίνδυνο και παγκόσμια συνολικό ελέγχουν και επιβάλλουν την ταχύτατη εμπορία του χρήματος. Αυτό συμβαίνει σε μία περίοδο που, στον Δυτικό Κόσμο, η εμπράγματη ιδιοκτησία (επιχειρήσεων, γης κ.λ.π.) αποκτά περισσότερο έμμεσο και λιγότερο ξεκάθαρο χαρακτήρα (μέσω της πολλαπλής μετοχοποίησης) ως συνέπεια της διεύρυνσης της «μετοχοποιημένης ιδιοκτησίας». Το χρήμα, η μετοχή, τα παράγωγα θολώνουν την άμεση ιδιοκτησία σε νομική βάση αλλά την ενισχύουν από κοινωνική άποψη. Traders, λοιπόν, είναι εκείνα τα άτομα που δουλεύουν για λογαριασμό άλλων (πρώην ιδιοκτητών και νυν μετόχων) ή για δικό τους λογαριασμό με σκοπό την ταχύτατη έκλυση κέρδους από την εμπορία χρήματος. Το μέγεθος της κυκλοφορίας του χρήματος εξαρτάται όλο και λιγότερο από την παραγωγική βάση (παραγωγή αγαθών και παροχή υπηρεσιών) και όλο περισσότερο από έναν «καζινοποιημένο» τυχοδιωκτισμό. Η κτηματική φούσκα είναι μέρος της ευρύτερης φούσκας που δημιουργείται από αυτήν την παράδοξη αυτονόμηση του εμπορεύματος χρήμα. Φυσικά το σκάσιμό της θα έχει ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.

2. Ο μύθος του ανορθολογισμού

Οι ταχύτατες αλλαγές που βιώνουμε σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, το σάρωμα των μεταπολεμικών κοινωνικών συμβολαίων ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και κατηγορίες, η παγκοσμιοποίηση των αγορών χρήματος, η αποσπασματική πληροφόρηση που δεχόμαστε, η ιδιοτέλεια των Μ.Μ.Ε. και η ισχυρή εξάρτησή τους από χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, η αδυναμία μας να παρέμβουμε στις εξελίξεις συνεπεία της ανικανότητάς μας να δομήσουμε μία συνολική αφήγηση και ένα συνεκτικό ερμηνευτικό σχήμα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών διεργασιών που συντελούνται σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο μας οδηγούν σε μία αδυναμία ενέργειας και παρέμβασης στις τρέχουσες εξελίξεις και πολύ περισσότερο μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι το παράλογο είναι που χαρακτηρίζει τις διεθνείς εξελίξεις.

Στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν κρύβεται κάποιος ανορθολογισμός πίσω από αυτές τις παγκόσμιες διαδικασίες αλλά το αντίθετο ισχύει. Αυτά που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα απόλυτα ορθολογικών διεργασιών που καθοδηγούνται και τελικά ευνοούν την ελίτ της άρχουσας τάξης. Αντίθετα αυτό που συνηθίζαμε να αποκαλούμε εργατική τάξη, εργαζόμενο λαό, προλεταριάτο τείνει να μένει εκτός των διαδικασιών εξισορρόπησης του κοινωνικού συστήματος με την βαθμιαία υποβάθμισή του σε εξωσυστημικό στοιχείο (άνεργος, μερικά απασχολούμενος, κοινωνικά αποκλεισμένος, εθνικό ή κοινωνικό μειονοτικό στοιχείο.) Παράλληλα υποβαθμίζεται ο ρόλος, το κοινωνικό status και η αγοραστική δύναμη των μεσαίων στρωμάτων, τα οποία σταδιακά προλεταριοποιούνται.

Όλα αυτά είναι συνέπεια ορθολογικών δράσεων των μεγαλοεμπόρων χρήματος, αυτών που καθοδηγούν το λεγόμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Γη, υπηρεσίες και παραγωγή αποτιμούνται με βάση την εφήμερη ικανότητά τους να αποδίδουν χρήμα έστω και αν αργότερα οι τιμές καταρρέουν ή μάλιστα ακόμη καλύτερα αν το τελευταίο συμβεί. Είναι η λεγόμενη οικονομία της καταστροφής που διέπεται από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Ένα. Αδιαφορία για τα πραγματικά παραγωγικά δεδομένα μίας επιχείρησης ή ενός κράτους.

Δύο. Απαξίωση της έννοιας του κοινωνικού αγαθού και συνακόλουθα της κοινωνικής, συνεταιριστικής ή δημόσιας επιχείρησης.

Τρία. Περιοδική κεφαλαιακή καταστροφή των εύρωστων παραγωγικών μονάδων προκειμένου αυτές να «επαναμετοχοποιούνται», με τιμή μετοχής σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο προκειμένου το παιχνίδι της κερδοσκοπίας να αρχίζει από την αρχή.

Τέσσερα. Σάρωση των παιδαγωγικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δομών και δομών πρόνοιας και κοινωνικής ανακούφισης προκειμένου αυτές να μετοχοποιούνται και να μπαίνουν στο κερδοσκοπικό παιχνίδι.

Πέντε. Γιγάντωση της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας προκειμένου να πέφτουν τα κόστη παραγωγής και συνακόλουθα να αυξάνεται η κεφαλαιακή απόδοση, μειώνοντας έως εξαφανίζοντας την όποια «ενοχλητική» συνδικαλιστική ή κοινωνική αντίδραση.

Έξι. Άρνηση επένδυσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε πραγματικά νέες παραγωγικές δομές οι οποίες απαιτούν χρόνο προκειμένου να χτιστούν καθώς αυτό επιβραδύνει την χρηματοπιστωτική απόδοση.

Επτά. Εξαγορά των εύρωστων δημοσίων επιχειρήσεων.

Οκτώ. Μείωση της φορολογίας των παρασιτικών χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων και συνακόλουθη μεταφορά εισοδήματος από τα μεσαία, χαμηλά και πολύ χαμηλά κοινωνικά στρώματα προς την ανώτατη κοινωνική τάξη (upper social class)

Εννέα. Εύνοια σε επιχειρήσεις της καταστροφής που εμπλέκονται σε πολέμους προκειμένου αυτές είτε να τον διεξάγουν άμεσα είτε να αναλάβουν τη διαχείριση των ηττημένων κρατών κατά παραχώρηση από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Δέκα. Απαξίωση του κρατικού τομέα και του διεθνούς δικαίου προκειμένου το χρηματοπιστωτικό σύστημα να δρα ανεξέλεγκτο και σίγουρο για την ασυλία του.

«Το Δόγμα του Σοκ – Η άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής (2007, εκδόσεις Λιβάνη) της Καναδέζας ερευνήτριας Naomi Klein περιγράφει με παραστατικό και συνεκτικό τρόπο τις συνέπειες αυτών των λειτουργιών και για το πώς ολόκληροι λαοί (στη Λατινική Αμερική, Ασία, Νότια Αφρική, Ιράκ) πέφτουν θύματα αυτής της νέας μορφής του Καπιταλισμού.

Σε πολιτικό επίπεδο τα λεγόμενα Δεξιά, Δημοκρατικά και «Σοσιαλιστικά» κόμματα έχουν τεθεί από τη δεξιά γραμμή του πολιτικού φάσματος και εφαρμόζουν ίδιες πολιτικές με αποτέλεσμα την κατάρρευση της πραγματικής εκλογικής αντιπροσώπευσης της μεγάλης μάζας του πληθυσμού. Οι κοινωνίες αδυνατούν να εκπροσωπηθούν πολιτικά καθώς ο πολιτικός ανταγωνισμός και η σύγκρουση των ιδεών ( ο πυρήνας της δημοκρατίας) έχει καταρρεύσει από την ιταμή συνθηκολόγηση των λεγόμενων σοσιαλδημοκρατικών και κεντρώων κομμάτων. Οι δυνατότητες εκτόνωσης ή κοινωνικής αναγέννησης θα προέλθουν εξωσυστημικά και σε κυρία αντίθεση με το υπάρχον πολιτικό και κομματικό κατεστημένο. Οι αντιδράσεις των φοιτητών στη Χιλή, των αγανακτισμένων στη Νότια Ευρώπη, των βίαιων αντιδράσεων στο Ην. Βασίλειο θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μαγιά μίας καινούργιας πολιτικής και κοινωνικής πρότασης σε συνεργασία με τις εναπομείνασες υγιείς προοδευτικές δυνάμεις. Αρκεί οι διεργασίες αυτές να οδηγήσουν σε ένα νέο πολιτικό πρόταγμα. Σε αντίθετη περίπτωση θα διολισθήσουμε σε ακραίες αντιδραστικές καταστάσεις με πλήρη και θεσμική στέρηση της ελευθερίας μας.

ΜΕΡΟΣ 2ο: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ

Το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, είτε αναφερόμαστε στην Νομισματική Ένωση είτε γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εντάσσεται στον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο, και αποτελεί το δεύτερο μεγάλο Πυλώνα του δυτικού καπιταλισμού. Συνιστά, ως χώρος, το δεύτερο πόλο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος όπου τα γενικά χαρακτηριστικά του (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/1.html#7309995349563105753) επιβεβαιώνουν τη γενική ισχύ μέσα από την ευρωπαϊκή ιδιομορφία.

Το πλήθος των ειδήσεων για τις κινήσεις, τις συνομιλίες και τις προσωπικές στιγμές των ευρωπαίων πολιτικών, η τρομολαγνική παρουσίαση της οικονομικής κρίσης, ο διάχυτος φόβος και ανασφάλεια, η αποσπασματική ενημέρωση αποτρέπουν και στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το σχηματισμό μίας συστηματικής αφήγησης και κατανόησης των εξελίξεων και των προβλημάτων του Ευρωπαϊκού χώρου. Μία προσεκτική ωστόσο και συστηματική παρατήρηση μας οδηγεί σε πιο ασφαλή και συγκεκριμένα συμπεράσματα αν κατορθώσουμε και παραμερίσουμε τον σκόπιμο τρόμο που απλώνεται πάνω από τα κεφάλια των ευρωπαίων πολιτών.

Το 1ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – η θεσμική κατοχύρωση της προτεραιότητας στην εμπορία του χρήματος.

Η Ένωση του Άνθρακα και Χάλυβα και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα εξέφραζε ως θεσμικός, κοινωνικός και οικονομικός χώρος κυρίως τη βούληση των λαών και των ισχυρών ηγεσιών εκείνης της εποχής για πολιτική ένωση μέσα από την ανάπτυξη των οικονομικών θεσμών και την αλληλεξάρτηση των οικονομιών τους. Ενώ λοιπόν στον τίτλο τους κυριαρχεί ο οικονομικός υπερκαθορισμός στην πραγματικότητα πρόκειται για διακυβερνητική και δευτερεύοντος λαϊκή βούληση πολιτικής ένωσης ή αλληλεξάρτησης. Η οικονομία δεν είναι παρά το μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια, παρά το απίστευτο γεωγραφικό ξεχείλωμα της, εκφράζει λεκτικά τη βούληση για μία πιο συνεκτική ένωση με μεγαλύτερο θεσμικό βάρος αλλά στην πραγματικότητα προωθεί πολιτικές οικονομικής ομογενοποίησης, η δε νομισματική ένωση εκφράζει τη σαφή βούληση της οικονομικής ομογενοποίησης παραβλέποντας τα απαραίτητα θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά αντίβαρα. Η αντίφαση στον Ευρωπαϊκό Χώρο υπάρχει από την αρχή της γέννησής της .

Οι θεσμοί που δημιουργούνται, με ναυαρχίδα την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σύρουν την Ευρώπη σε μία θεσμοθετημένη και επίσημη παραδοχή ότι το κύριο συνεκτικό της στοιχείο εντοπίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα και δευτερευόντως στις παραγωγικές της δομές. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίφαση με την ιστορική διαδρομή του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ο οποίος κυριαρχείται από την ισχυρή πολιτική και κοινωνική παρέμβαση στην παραγωγική διαδικασία και την αναδιανομή του πλούτου στη συνέχεια. Ο, οριστικά πλέον, χαμένος καπιταλισμός του Ρήνου, η σοσιαλδημοκρατική σκανδιναβική παράδοση και η ισχυρή δημόσια παρέμβαση στην Γαλλική Οικονομία υποστηρίζουν αυτήν την οπτική. Το παράδοξο ενισχύεται ακόμη περισσότερο αν συνυπολογίσουμε την άρνηση της πλήρους ενσωμάτωσης της Μ. Βρετανίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς παρ’ όλο που ως χώρα πρώτη αυτή, στην Ευρώπη, θεσμοθέτησε την απόλυτη προτεραιότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα έναντι της παραγωγικής διαδικασίας.

Το 2ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – η κατίσχυση του γερμανικού εθνικισμού στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ένα από τα κύρια αιτήματα που οδήγησαν στη δημιουργία του κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου είναι η οριστική θεμελίωση της ειρήνης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και η μείωση των επιμέρους εθνικισμών. Ο δε γερμανικός εθνικισμός αποτελούσε την κύρια αιτία για τη θεμελίωση της ευρωπαϊκής ένωσης. Από την αρχή οι ισχυροί της Ευρώπης, της Γερμανίας συμπεριλαμβανόμενης, αποδέχτηκαν τη θεσμική ισότητα των κρατών.

Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τη βίαιη «καπιταλιστοποίηση» της Α. Γερμανίας ο εσωτερικός γερμανικός χώρος απέκτησε σημαντική εμβάθυνση. Το κόστος υπήρξε μεγάλο κυρίως για τους Ανατολικογερμανούς, ενώ παράλληλα για πρώτη φορά ο καπιταλισμός της καταστροφής κάνει την εμφάνισή του, σε τόσο εκτεταμένη μορφή στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (είχε προηγηθεί το πείραμα της Πολωνίας, των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ και κυρίως της Ρωσίας αλλά εκεί τον κυρίαρχο ρόλο τον κρατούσαν οι Η.Π.Α.). Εύρωστες ανατολικογερμανικές βιομηχανικές μονάδες καταστρέφονται από άποψη κεφαλαίου και τα πάγια στοιχεία τους πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές μέσα από τον ειδικό φορέα που προώθησε την ιδιωτικοποίησή τους. Το αυγό του φιδιού είχε πλέον σκάσει. Ενδυναμωμένη γεωγραφικά, με μεγαλύτερο εσωτερικό βάθος, ως προς την αγορά της, με την παράλληλη υποτίμηση της αξίας της εργατικής της δύναμης η Γερμανία παίρνει ένα νέο δρόμο, αποκτώντας συγκριτικό παραγωγικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Παράλληλα έμαθε να παίζει με τον καπιταλισμό της καταστροφής.

Η Γερμανία, με τα νέα δεδομένα, αρχίζει να ασφυκτιά στο στενό ευρωπαϊκό χώρο. Πυροδοτεί κινήσεις εξαγωγικής επέκτασης έξω από αυτόν επιδιώκοντας σημαντικές επεκτάσεις στο χώρο της Αφρικής και επιδιώκοντας στενότερους εμπορικούς δεσμούς, κυρίως με την Ρωσία και την Κίνα. Παρόλα αυτά οι σημαντικότερες εξαγωγικές επιδόσεις εξακολουθούν να καταγράφονται στις χώρες του ευρώ και της ευρύτερης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Νιώθοντας, η Γερμανία, εγκλωβισμένη μέσα στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση έχει κρίνει, κακώς, ότι τη συμφέρει στρατηγικά να μετατρέψει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες σε οικονομικό της προτεκτοράτο. Και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί και πάλι τις μεθόδους εμπορίας του χρήματος και όχι αγαθών. Συμβάλλει στην αύξηση του κόστους του χρήματος στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να απαξιώσει κεφαλαιακά και να τις ελέγξει αποτελεσματικά σε ένα μεταγενέστερο στάδιο. Πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής είναι οι P.I.G.S. (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία) ενώ σταδιακά αρχίζει να τρεμοπαίζει και το γαλλικό κάστρο, το τελευταίο προπύργιο του παραδοσιακού ευρωπαϊκού καπιταλισμού, με την ισχυρή δημόσια παρέμβαση στο χώρο της οικονομίας.

Ενδεχόμενα αυτό να αποτελεί το μοιραίο γερμανικό λάθος, γιατί χαρακτηρίζεται από βιασύνη και εκτυλίσσεται σε μία ιστορική στιγμή που η γερμανική παραγωγή έχει ακόμη ανάγκη την ευρωπαϊκή κατανάλωση.

Αυτό λοιπόν συνιστά το δεύτερο ευρωπαϊκό παράδοξο. Μία Ένωση που γεννήθηκε κυρίως για να περιορίσει τον γερμανικό εθνικισμό σ’ αυτήν την ιστορική φάση τον ενισχύει σημαντικά κάνοντας έναν περίεργο ιστορικό κύκλο και γυρνώντας τα ιστορικά δεδομένα στην αφετηρία των προπολεμικών δεδομένων. Αυτό οδηγεί στο:

3ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – τη σταδιακή ανάδυση του καπιταλισμού της καταστροφής στη νομισματική ένωση του € εις βάρος της παραγωγής και των υπηρεσιών.

Αν η Γερμανία είναι μία εύρωστη ευρωπαϊκή οικονομία που χαρακτηρίζεται από την παραγωγική ευρωστία η υπόλοιπη ένωση του ευρώ σταδιακά βυθίζεται στην εφαρμογή του καπιταλισμού της καταστροφής με την έννοια ότι συνεχώς υποβαθμίζεται κεφαλαιακά ο παραγωγικός της ιστός προκειμένου να καταστεί ευάλωτος κυρίως στις ορέξεις του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού.

Μία Ένωση που ξεκίνησε με κύριο στόχο την παραγωγική ενίσχυση, την ισότητα μεταξύ των κρατών, την ευρωπαϊκή κοινωνική συνοχή (τα Μ.Ο.Π., τα Ευρωπαϊκά Πακέτα κ.λπ. μία τέτοια ανάγκη εξυπηρετούσαν) σταδιακά οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο, στην πλήρη ανισότητα και στη σταδιακή φτωχοποίηση σημαντικών κοινωνικών μερίδων του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Όλα αυτά αποτελούν ευρωπαϊκά παράδοξα με την έννοια ότι το τρέχων ιστορικό αποτέλεσμα έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τις επιδιώξεις και τις διακηρυγμένες, αρχικές, προθέσεις της θεμελίωσης του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου.

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, αν δε δράσουμε ή καλύτερα αν δεν αντιδράσουμε τότε θα παγιωθεί μία θεμελιώδης αντίφαση – αντίθεση στο κέντρο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, εις βάρος των λαών της, της ισονομίας τους και της κοινωνικής τους ευμάρειας:

Η αντίθεση ανάμεσα στη χώρα με υψηλή παραγωγικότητα, τη Γερμανία (και κάποιους δορυφόρους της) και στις χώρες με υψηλή ένταση εργασίας με κύριο εκπρόσωπο την Ελλάδα. Η πρώτη θα καρπώνεται την παραγόμενη ευρωπαϊκή υπεραξία και οι δεύτερες θα «φτωχοποιούνται» σταδιακά μέχρι τελικής εξαθλίωσης και στέρησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής τους αυτοτέλειας.

Η άρνηση της έκδοσης του ευρωπαϊκού ομολόγου, το κόστος του δανεισμού, η στέρηση κεφαλαίων για παραγωγική ενίσχυση των περιφερειακών χωρών του ευρώ, η επιβολή διαρκούς λιτότητας κ.λ.π. δεν αποτελούν παρά τα συμπτώματα αυτών των τάσεων.

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε η Γερμανία αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην ολοκλήρωση της κοινωνικής συνοχής της Ευρώπης και δύο μόνο λύσεις προσφέρονται. Ή θα εξαναγκαστεί η Γερμανία να λειτουργήσει ως ισότιμος εταίρος ή θα πρέπει να υποβληθεί οριστικά από το € (αναλαμβάνοντας το ρίσκο του οικονομικού πολέμου που ενδεχόμενα θα ξεσπάσει). Ενδεχόμενη δε επιβολή οικονομικής διακυβέρνησης με γερμανικούς, και κατ’ επέκταση χρηματοπιστωτικούς, όρους θα αποτελέσει ολέθριο λάθος για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Μία κακή οικονομική διακυβέρνηση δεν είναι καλύτερη από την ανυπαρξία της.

Από την άλλη οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να συνασπισθούν ενάντια στην κατίσχυση της εμπορίας του χρήματος ως κύριου οικονομικού στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί αυτό θα οδηγήσει σύντομα στην οικονομική κατάρρευση και στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Τέλος οφείλουν να απαιτήσουν τη δημιουργία οικονομικών εργαλείων που θα οδηγήσουν στην ανακούφιση από τα προβλήματα που τους δημιουργούν οι χρηματοπιστωτικές πιέσεις.

Θα ήταν ωστόσο αφελές να πιστέψει κανείς ότι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί από κινήσεις σε επίπεδο κορυφής ή από διακυβερνητικές πρωτοβουλίες. Τα κοινωνικά κινήματα είναι η μόνη ρεαλιστική λύση ενάντια στην τραγική κατάσταση που τείνει να επικρατήσει. Το πρώτο φρούριο έχει ήδη πέσει. Είναι η Ελλάδα. Έχει απωλέσει την εθνική της ανεξαρτησία και είναι ένα βήμα πριν από την πλήρη παραγωγική της καταστροφή. Το πρώτο πείραμα υπήρξε θετικό για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την νέα καπιταλιστική μορφή της καταστροφής. Σε λίγους μήνες θα ολοκληρωθεί και η πλήρης παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας. Ας μην το επιτρέψουμε.

ΜΕΡΟΣ 3ο ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ:

ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

Αν ο καπιταλισμός του Δυτικού Κόσμου έχει πάρει μία συγκεκριμένη μορφή (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/1.html, Διάλογοι της Ελευθεροτυπίας), τη μορφή της καταστροφής κεφαλαίου, τη διαπόμπευση της έννοιας του δημόσιου αγαθού και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Αν η Ευρώπη υιοθετεί τις αρχές αυτού του καπιταλισμού (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/2.html) εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τον κυρίαρχο γερμανικό εθνικισμό τότε η Ελλάδα δε μπορούσε να διαφύγει της διεθνούς μέγγενης που σφίγγει όλο και περισσότερο τα μεσαία και λαϊκά στρώματα.

Δάνεια που αυξάνουν αντί να λύνουν το πρόβλημα του εθνικού χρέους, ευρωπαϊκό ομόλογο που όλο αναβάλλεται η έκδοσή του, πολιτική ένωση της Ευρώπης που όλο προβλέπεται σε ένα ακαθόριστο μέλλον κάνουν τα γεγονότα να μοιάζουν παράλογα, ασύνδετα, μη εξηγήσιμα. Γιατί ενώ τα μέτρα που έχουν ληφθεί, και είναι φανερό πως επιτείνουν αντί να λύσουν το πρόβλημα, δεν αποσύρονται αλλά αντίθετα ενισχύονται με νέα πιο παράλογα μέτρα; Παράλογα με την έννοια ότι επιδεινώνουν κάθε μετρήσιμο δείκτη (χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο, έλλειμμα, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και της συνοχής, μείωση της κατανάλωσης, εκτόξευση της ανεργίας, διάλυση του παραγωγικού ιστού).

Η απάντηση είναι ότι αυτά τα μέτρα τελικά δεν είναι ούτε παράλογα, ούτε ασύνδετα και πολύ περισσότερο καθόλου ανορθολογικά. Ο ορθολογισμός έγκειται στη μείωση της αξίας των παραγωγικών μονάδων, στην καταστροφή της κεφαλαιακής αξίας της παραγωγής, στην μείωση του εργατικού κόστους, μέχρι της εξαθλίωσης του εργαζόμενου λαού. Γιατί αυτή είναι η λογική του καπιταλισμού της καταστροφής. Ανίκανος, ή καλύτερα γιατί δεν έχει τη θέληση για παραγωγικές επενδύσεις από την αρχή, θέλει παραγωγικές μονάδες σε τιμή ευκαιρίας, με εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό προκειμένου να αυξήσει την απόδοση της εμπορίας χρήματος. Κύριος στόχος δεν είναι η αύξηση της παραγωγής αλλά η μεγιστοποίηση των κερδών από την εμπορία του χρήματος. Να γιατί Γερμανοί δεν επενδύουν σε καινούργιες μονάδες στην Ελλάδα (δεν τις δημιουργούν από την αρχή) αλλά διψούν για έτοιμες παραγωγικές μονάδες, απαξιωμένες κεφαλαιακά αλλά εύρωστες παραγωγικά (Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ε.Υ.Α.Θ., Λιμένες Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, Τουριστικές Επιχειρήσεις, ελληνικά παραρτήματα τραπεζών στο εξωτερικό κ.λ.π.).

Όσον αφορά στην Ελλάδα ένα είναι το ερώτημα. Γιατί δεν πτώχευσαν την Ελλάδα από την αρχή όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει ο καπιταλισμός της καταστροφής; Γιατί αφήνουν την Ελλάδα ένα χρονικό περιθώριο προτού την εξαφανίσουν οριστικά από τον παραγωγικό χάρτη της Ευρώπης; Γιατί δεν εφάρμοσαν από το Μάιο του 2010 τις άμεσες πρακτικές σοκ όπως έκαναν αλλού αλλά την αφήνουν σε αγωνία δύο ετών προτού σκοτώσουν εντελώς το ημιθανές κουφάρι της; Υπενθυμίζουμε ότι η τεχνική του σοκ εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Λατινική Αμερική (στη Χιλή του Πινοσέτ, στη Βραζιλία, στην Παραγουάη, στον Ισημερινό, στην Νοτιοανατολική Ασία). Πολύ περισσότερο δε που μία πατριδοκάπηλη, δήθεν σοσιαλιστική, κυβέρνηση πέτυχε από την αρχή το στόχο της με το να σπείρει τον φόβο και τον πανικό (όπως οι επιταγές της θεωρίας του σοκ απαιτούν), διασπώντας αποτελεσματικά το μέτωπο των εργαζομένων και μουδιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού από την αρχή της δημιουργηθείσας «κρίσης»; Γιατί αυτή η κυβέρνηση διακινδυνεύει τη φυλάκιση των μελών της σε μία ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή αφού έχει παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη άρθρα του ελληνικού Συντάγματος όπως την παράγραφο 2 και 3 του άρθρου 28 (http://www. hellenicparliament.g r/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5 /SYNTAGMA.pdf) και ρισκάροντας την εφαρμογή της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος (άρθρο 120) από τον λαό όταν αυτός συνειδητοποιήσει το παιχνίδι που παίχτηκε εις βάρος του; Γιατί νιώθουν τόσο σίγουροι; Είναι αφελείς ή κάτι ξέρουν παραπάνω σχετικά με την ατιμωρησία τους;

Οι λόγοι για τους οποίους δεν κατέρρευσε η Ελλάδα άμεσα αλλά προτιμήθηκε αυτό να γίνει σε βάθος χρόνου δύο ή και τριών ετών είναι οι ακόλουθοι:

Ένα. Η Ελλάδα ανήκει στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μία άμεση εφαρμογή των μέτρων πλήρους κατάρρευσης θα είχε ως αποτέλεσμα να διαφανεί άμεσα η αντίφαση ανάμεσα στις τυπικές αρχές ανθρωπισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, ειρήνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών, που θεμελιώθηκαν στην Ευρώπη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Δύο. Αν, στη Νομισματική Ένωση του € και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα συνιστά αμελητέο μέγεθος και κατά συνέπεια η άμεση και τυπική κατάρρευση δε θα δημιουργούσε, τεχνοκρατικά, σημαντικά προβλήματα ωστόσο από στρατηγική άποψη είναι πολύτιμη. Διατηρώντας την ημιθανή κατάστασή της οι μεγάλοι ευρωπαίοι σύμμαχοί της τη χρησιμοποιούν ως φόβητρο και ως απειλή προκειμένου ο καπιταλισμός της καταστροφής να συναντήσει μικρότερες αντιστάσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να εφαρμοστεί.

Τρία. Η Ελλάδα, παρά τις όποιες ιδιομορφίες της δεν παύει να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του κλαμπ των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου. Ο Ελληνικός Λαός είχε κατακτήσει ένα σημαντικό επίπεδο ευημερίας και μία άμεση ανατροπή αυτής της κατάστασης θα διακινδύνευε το ενδεχόμενο της εξέγερσης.

Τέσσερα. Μία ενδεχόμενη άμεση, συνολική και καθολική εξέγερση στην Ελλάδα θα συμπαρέσυρε σε ανάλογη κατάσταση και άλλες χώρες της Ευρώπης και κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου. Η δε «τυφλή» εξέγερση στην Μ. Βρετανία δε θα έδειχνε «παράλογη» όπως παρουσιάζεται τώρα από τα Μ.Μ.Ε. γιατί θα συνδεόταν άμεσα με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές της «φτωχοποίησης». Θα υπήρχε ο κίνδυνος της νεκρανάστασης των ιδεών της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αλληλεγγύης, θεμελιωδών ιδεών της ευρωπαϊκής κουλτούρας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πέντε. Γιατί πρέπει να βρεθεί χρόνος προκειμένου να καταστεί πλήρως πιστευτή η θεωρία του «μαύρου προβάτου» της Ευρώπης. Μία βίαιη και άμεση εφαρμογή των τεχνικών του σοκ, και με την ενδεχόμενη εξέγερση που αυτή θα προκαλούσε θα δημιουργούσε τον κίνδυνο να συνειδητοποιηθεί ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι παρά η μελλοντική, κοινή, μοίρα των λαών της Ευρώπης, αντί αυτών που προβάλλονται τώρα (τεμπέληδες, αντιπαραγωγικοί, ανώριμοι και όλος αυτός ο αφόρητος και ανιστόρητος ψυχολογισμός).

Έξι. Το Μάιο του 2010, η Ελλάδα, περιήλθε οριστικά σε κατάσταση προτεκτοράτου. Η Ελληνική Κυβέρνηση συνθηκολόγησε και παρέδωσε την εξουσία που το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει για αυτήν σε θολούς ευρωπαϊκούς θεσμούς και διευθυντήρια. Γιατί λοιπόν η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Γερμανία να βιαστεί να την αποτελειώσει; Αφού ήδη την ελέγχει πλήρως. Αντίθετα η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί πειραματικά προκειμένου να εφαρμοστούν, πρώτη φορά, μέτρα σε αυτήν προκειμένου να δοκιμαστούν και στη συνέχεια, μετά από πειραματική αξιολόγηση, τα μέτρα αυτά να εφαρμοστούν και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης μεταβάλλοντας και τις υπόλοιπες χώρες σε οικονομικά προτεκτοράτα του γερμανικού εθνικισμού και των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών συμφερόντων.

Επτά. Αυτή η προσωρινή και ημιθανής κατάσταση βολεύει και το ντόπιο παρασιτικό κεφάλαιο που υπήρξε πάντοτε κρατικοδίαιτο, διεφθαρμένο, συνηθισμένο σε συναλλαγές με τον ελληνικό πολιτικό και κομματικό διεφθαρμένο παρασιτισμό. Θα πρέπει πρώτα να δουλέψει καλά το παραμύθι της συλλογικής συνυπευθυνότητας προκειμένου αυτό το κρατικοδίαιτο και παρασιτικό κεφάλαιο να αυτονομηθεί πλήρως και να προβάλλει ως εκσυγχρονιστική δύναμη. Εξάλλου έχει στην κατοχή του τη μεγάλη μάζα των Μέσων Μαζικής Προπαγάνδας ή δήθεν Ενημέρωσης. Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου που επιχειρείται από τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κεφάλαια θα τους δώσει τη δυνατότητα να λυμαίνονται από τούδε και στο εξής ότι περισσέψει από τη μεγάλη ληστεία που επιχειρείται (δρόμοι, δάση, τουριστικά θέρετρα, ασφυκτική πολεοδόμηση υπό την εποπτεία των δικών τους τεχνικών εταιριών).

Δεν κουραζόμαστε να το τονίζουμε η Ελλάδα, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της ιστορικής της συγκρότησης, ποτέ δεν απέκτησε αστική τάξη με παραγωγικό και επενδυτικό προσανατολισμό. Το κενό καλύφθηκε από τον κοινωνικό και δημόσιο πλούτο. Το πρόβλημα της στρεβλής της ανάπτυξης γιγαντώθηκε από τη στιγμή που οι κοινωνικές κατηγορίες (κυρίως πολιτικό και κομματικό προσωπικό) που καθορίζουν τις μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις και τη δημόσια κατανάλωση στη χώρα μας έπαψαν να επιτελούν τον ιστορικό τους ρόλο και στράφηκαν προς πρακτικές προσωπικού πλουτισμού.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει και όχι να στρέφεται η μία κοινωνική κατηγορία ενάντια στην άλλη. Εξάλλου και αν ακόμη κάποιος δεν προσβλέπει σε έναν βαθύ σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη που θα βυθιστούν στην ανέχεια αλλά και αυτή ακόμη η μεσοαστική ελληνική τάξη (του επιχειρηματικού πνεύματος, της αυτοαπασχόλησης, των επιστημόνων κ.λ.π.). Δεν είναι τυχαίι που οι θεσμικοί φορείς τους αντιδρούν σε αυτού του είδους τις πολιτικές που εφαρμόζονται.

Είναι γεγονός ότι η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα και οι Δημόσιες Επιχειρήσεις, ίσως λιγότερα, αλλά και αυτές τείνουν να καταστούν προβληματικές. Οι λύσεις ωστόσο βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που επιβάλλονται. Η λύση βρίσκεται στην επαναδιατύπωση και επαναθεμελίωση της έννοιας του Δημόσιου και Κοινωνικού Αγαθού και όχι στην πυροδότηση του κοινωνικού δαρβινισμού και της διαμάχης όλων εναντίον όλων. Σ’ αυτήν την περίπτωση όλοι θα βγούμε χαμένοι.

Για αυτό λοιπόν οφείλουμε να προβούμε στα ακόλουθα:

Ένα. Να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα της Ελλάδας και να απαιτήσουμε την εφαρμογή του τιμωρώντας, και δικαστικά, αυτούς που το έχουν παραβιάσει ως προς τις θεμελιώδεις διατάξεις του.

Δύο. Να αποτρέψουμε την παραπέρα εφαρμογή των λεγόμενων μνημονίων και ιδιαίτερα την πώληση της δημόσιας υπηρεσίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Τρία. Να αποτραπεί η πώληση παραγωγικών και τραπεζικών μονάδων στο εξωτερικό.

Τέσσερα. Να ενισχυθεί η ρευστότητα στο εσωτερικό.

Πέντε. Να αναδιοργανωθεί ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα και όχι να αποσυντεθεί.

Έξι. Να φύγει αυτή η επικίνδυνη κυβέρνηση και τιμωρηθούν παραδειγματικά όσα από τα μέλη της παραβίασαν θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος.

Επτά. Να συμβάλλουμε στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού προς την κατεύθυνση της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής συμμετοχής.

Οκτώ. Να παλέψουμε για οργανωμένες νησίδες ανάπτυξης στο εσωτερικό της χώρας.

Εννέα. Να επιδιώξουμε διεθνείς συμμαχίες τόσο στο εσωτερικό της Νομισματικής Ένωσης όσο και έξω απ’ αυτήν.

Δέκα. Να αντιπαλέψουμε τον γερμανικό εθνικισμό.

Ένδεκα. Να ενισχύσουμε την παράδοση της δημόσιας επιχειρηματικότητας και της έξυπνης, δημιουργικής και προσαρμοστικής ελληνικής επιχείρησης.

Δώδεκα. Να αποτρέψουμε την τάση της δημιουργίας πανίσχυρων καρτέλ και τραστ σε οποιαδήποτε πεδίο παραγωγής και παροχής υπηρεσιών.

Δεκατρία. Να ενισχύσουμε την επιστημονική καταξίωση των πανεπιστημίων μας αντί να μετατρέψουμε τον πανεπιστημιακό χώρο σε χώρο φθηνής επιχειρηματικότητας διεθνών παρασιτικών κεφαλαίων και να τη διασυνδέσουμε με την εθνική παραγωγικότητα.

Δεκατέσσερα. Να δημιουργήσουμε ισχυρό κρατικό τραπεζικό πυλώνα και να ανακτηθεί ο Δημόσιος Έλεγχος της Τραπέζας της Ελλάδας με την παράλληλη παραδειγματική τιμωρία των όποιων στελεχών της τελευταίας έπαιξαν περίεργα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια (περίπτωση του Τ+10 κ.λ.π.).

Δεκαπέντε. Να αποτρέψουμε μία Ευρωπαϊκή, Οικονομική Διακυβέρνηση εις βάρος των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης.

Τα πιο σημαντικά από τα παραπάνω (όπως η αποτροπή του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου, η αποτροπή της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους, αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, πολιτική και δικαστική τιμωρία όσων συνέβαλλαν τα μέγιστα σε αυτήν την κρίση) δεν έχουμε παρά μόνο δύο μήνες για να τα αποτρέψουμε.

Ας κινητοποιηθούμε. Οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Είναι επείγον να ξεπηδήσουν νέα σχήματα και να ανανεωθούν οι πολιτικές ελίτ αυτού του τόπου σε συνεργασία με τις προοδευτικές και λαϊκές δυνάμεις. Αυτή η λύση είναι ο πραγματικός μονόδρομος. Κάθε άλλη επίκληση του μονόδρομου περί «αναγκαίων» λαϊκοκτόνων μέτρων δεν αποτελεί παρά άλλοθι ξεπουλήματος. Το δεν ήξερα πλέον δε συνιστά δικαιολογία. Αντίθετα αποτελεί θανάσιμη απειλή. Όπως επίσης και οι απίστευτες, υποτίθεται, προοδευτικές προσεγγίσεις που συνιστούν το φρούτο να σαπίσει και άλλο προκειμένου δήθεν να υπήρξε μία σημαντική επανάσταση στο μέλλον. Πρέπει να απαλλαγούμε από τις κάθε λογής «δεξιές» ή «αριστερές» συντηρητικές προσεγγίσεις τώρα. Το κοινωνικό κίνημα είναι η μόνη λύση. Μόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα πολιτική και κοινωνική οργάνωση.

Σωτήρας, Αγανακτισμένη Πλατεία, Μεταρρύθμιση και Επανάσταση


Σύμφωνα με έρευνα της Kappa Research το 27% των Ελλήνων αναζητά έναν στιβαρό ηγεμόνα. Αναζητά τον πατερούλη που θα εναποθέσει επάνω του όλες τις ευθύνες, θα του παραχωρήσει κάθε δυνατότητα λήψης απόφασης προκειμένου να οδηγήσει το «λαό» σε απάνεμα λημέρια. Τι δε λαμβάνει υπόψη μία τέτοια άποψη; Το γεγονός ότι φθάσαμε εκεί που φθάσαμε οφείλεται στην παραίτηση της πλειοψηφίας από το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να συμμετέχει και να αποφασίζει. Το 27% λοιπόν αναζητά μία λύση η οποία δημιούργησε το πρόβλημα. Παραχωρεί εξουσίες που θα του στερήσουν τη δυνατότητα του ελέγχου, θεωρώντας ότι ο ίδιος, Κύριος οίδε πώς, θα συντηρήσει μία προνομιακή, πατρική, σχέση με τον Ηγεμόνα – Σωτήρα που θα τον προστατέψει. Είναι σαφέστατα μία λύση καταστροφής.

Από την άλλη έχουμε το μεγαλείο της αγανακτισμένης πλατείας.  Χιλιάδες κόσμου, στις πλατείες, ξεκινώντας από το Σύνταγμα της πρωτεύουσας, περνώντας από το Λευκό Πύργο και καταλήγοντας σε μικρότερες ή μεγαλύτερες πλατείες σε κάθε ελληνική πόλη επαναδιεκδικεί το δημόσιο χώρο. Το μήνυμα σαφές, η απομονωμένη ατομικότητα είναι καταστροφική. Ο εγκαταλελειμμένος δημόσιος χώρος επανακατακτείται. Η συλλογικότητα αποκτά μία νέα αφήγηση και ένα μέλλον αισιοδοξίας ανοίγεται μπροστά. Αν η πρώτη λύση, αυτή του Σωτήρα, αντιστοιχεί σε μία ανήμπορη παιδικότητα, που ακόμη και αν δείχνει σημάδια κακοποίησης, απαιτεί τον αφέντη που αποδεδειγμένα έχει  κακοποιήσει, η αγανακτισμένη πλατεία αντιστοιχεί σε μία σφριγηλή εφηβεία που αμφισβητεί και γκρεμίζει κατεστημένες παραδοχές.

Όπως λοιπόν η εφηβεία, με τις εκρήξεις της, τις αμφισβητήσεις της, την απορία της, την κατακρήμνιση του δήθεν αυταπόδεικτου και την επίθεσή της στην αυθεντία οδηγεί σε αμηχανία τους «λογικούς», τους «μυαλωμένους», τους «ρεαλιστές» έτσι και η αγανακτισμένη πλατεία δέχεται τη νουθεσία της εξουσίας, των πολιτικών και δημοσιογράφων του ρεαλισμού. Δεν τους καταλαβαίνουν, τους αγανακτισμένους, γιατί έχουν βγει έξω από τα λογικά κουτάκια, από το συνηθισμένο του δεξιού και αριστερού συντηρητισμού. Βρίζουν, λέει, τη Βουλή όταν το μόνο που κάνουν είναι να ξεσκεπάζουν την απάτη μίας «συναίνεσης» που ποτέ δεν ζήτησε νομιμοποίηση, όταν επιτίθενται στη διγλωσσία και στη διπροσωπία των από μέσα. Όταν με λίγα λόγια υπερασπίζονται την ίδια την ουσία της δημοκρατίας ενάντια σ’ αυτούς που έπαιξαν εις βάρος της. Όταν ζητούν η Βουλή να είναι Βουλή και όχι ένα συνονθύλευμα χειροκροτητών αυτών που καταχράστηκαν τη λαϊκή βούληση. Όταν ζητούν αξιοπρέπεια, δουλειά, κοινωνική ισότητα, εθνική ανεξαρτησία, παρρησία και αντίσταση στην επίθεση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Όταν εξεγείρονται ενάντια στην ακατανόητη παραίτηση των από μέσα να ελέγχουν αυτούς που αρνούνται να υπερασπιστούν πατρίδα, εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική συνοχή και την αξιοπρέπεια όχι μόνο στη ζωή άλλα  και στο θάνατο. Όταν λοιπόν η πλατεία υπερασπίζεται το αυτονόητο τότε οι «μυαλωμένοι» αναλύουν τους κινδύνους των «ανώριμων» τη στιγμή που το καράβι οδηγείται στη ξέρα όχι από το πλήρωμα άλλα από τον ίδιο τον δήθεν «ώριμο» Κυβερνήτη.  Σαφέστατα και θα υπάρξουν ακρότητες, λάθη έκφρασης, πονηροί, ακροδεξιοί ή άλλοι, σφετεριστές αλλά προς το παρόν τουλάχιστον ο προοδευτισμός της πλατείας καταδεικνύεται από την επανάκτηση της δημόσιας σφαίρας στην πιο υλική της μορφή, τον δημόσιο χώρο.

Ο Σωτήρας – Ηγεμόνας θα βασιστεί σε μεταρρυθμίσεις, θα αλλάξει σιγά – σιγά ή περισσότερο βίαια τη χώρα δίνοντας χώρο στους «ώριμους» και τους «ρεαλιστές». Στο ξένο κεφάλαιο που ξέρει να αξιοποιεί καλύτερα την περιουσία που εμείς δημιουργήσαμε αλλά είμαστε «ανήμποροι» να διαχειριστούμε. Θα μας μεταρρυθμίσουν τη παιδεία προς την κατεύθυνση των εξειδικευμένων κατσαβιδιών που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Θα δώσει στα εθνικά λαμόγια τη δυνατότητα όχι μόνο της διαχείρισης αλλά και της «ιδιοποίησης» του εθνικού πλούτου που οι ιθαγενείς δεν ξέρουν να διαχειρίζονται.

Στην πλατεία αντιστοιχεί η επανάσταση. Η αλλαγή των πάντων. Αλλαγή στον τρόπο λήψης  των αποφάσεων, το γκρέμισμα των πολιτικών και οικονομικών «τζακιών» και των μικρών, τυραννικών, πατερούληδων. Στην πλατεία αντιστοιχεί η  άμεση δημοκρατία, η θέληση για κοινωνική δικαιοσύνη, για ισότητα, για ελευθερία. Στην πλατεία αντιστοιχεί  το γκρέμισμα των στεγανών που δημιουργεί η εφαρμογή στυγνών ταξικών πολιτικών, η θεσμική επαναθεμελίωση του κράτους και της Πολιτικής.

Το στοίχημα παίζεται στη μετάβαση από την εφηβική κατάσταση της χυμώδους αμφισβήτησης στην ώριμη  διαχείριση του συμβολικού μας χώρου η οποία θα συντηρήσει το σφρίγος και την εφηβική ομορφιά. Το στοίχημα παίζεται σε μία μετουσίωση από την παιχνιδιάρικη εφηβεία στην παιγνιώδη και φρέσκια ωρίμανση. Ο κίνδυνος είναι αυτός του φόβου των πολλών που πρέπει να γίνουν, των δυσκολιών που απαιτεί η ουσιώδης αλλαγή των πάντων. Να μην τρομοκρατηθεί από το εύρος των επιλογών και την ομορφιά των νέων δυνατοτήτων. Οι καιροί είναι δύσκολοι, οι θυσίες που θα απαιτηθούν ακόμη και σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα είναι μεγάλες αλλά θα έχουν προοπτική. Ένα από τα μεγαλύτερα βάρη αυτής της κίνησης είναι το γεγονός ότι θα πρέπει να τραβήξουν ως το τέλος σε μονοπάτια πρωτόγνωρα και περιοχές αχαρτογράφητες. Οι πράξεις τους θα έχουν πανευρωπαϊκές συνέπειες. Αφού μας προόριζαν για ευρωπαϊκό πείραμα το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος δε θα αρέσει στο ευρωπαϊκό κατεστημένο. Χρειάζεται δόμηση διεθνών συμμαχιών για να διαχειριστούμε πρωτόγνωρες αλλά όμορφες καταστάσεις. Θα αντιμετωπίσουμε ενδοευρωπαϊκούς, ισχυρούς, ιμπεριαλισμούς οι οποίοι θα έχουν κάθε συμφέρον να εξαλείψουν φαινόμενα πλατείας και λαϊκής αντίδρασης.

Υπάρχει πιθανότητα ήττας; Σαφέστατα και μάλιστα αρκετά μεγάλη πιθανότητα. Ίσως να οδηγηθούμε σε μία παλινόρθωση. Αλλά και σ’ αυτήν την περίπτωση θα υπάρχει η γλύκα της προσπάθειας, το μεγαλείο της αντίστασης, η αίσθηση ότι κάναμε το καθήκον μας. Σίγουρα όμως θα υπάρξει σεβασμός σε μία τέτοια αντίδραση. Οι κρατούντες δε θα μπορούν ποτέ να κοιμούνται ήσυχοι. Ακόμη και αν νικήσουν η νίκη τους θα είναι πύρρειος και ο φόβος τους μεγάλος. Το φάντασμα της λαϊκής οργής θα πλανιέται για πάντα πάνω από το κεφάλι τους.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;


«Τι θα κάνουμε με τους Έλληνες;». Αυτή είναι η ερώτηση που βάζει στο στόμα των «εταίρων» μας η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (σελ. 10, 8/5/2011). Η Ε.Ε. ασχολείται με τη χώρα μας ως να ήτανε το μαύρο πρόβατο της. Μία συνήθης τακτική για να συσκοτισθεί το πραγματικό πρόβλημα της Ε.Ε. που είναι η κυριαρχία του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού και η επικράτηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη δημοκρατίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ξεχνά σκοπίμως αυτή η προσέγγιση ότι οι «εταίροι» μας επωφελήθηκαν διπλά από αυτήν την αδυναμία. Κέρδισαν σε θέσεις εργασίας και κεφάλαιο αφού σε αυτούς κατέληγε κατά κύριο λόγο η καταναλωτική μας δαπάνη και κερδίσανε σε τόκους γιατί μας δανείζανε προκειμένου να «τους» καταναλώνουμε.


Είναι αλήθεια ότι η υιοθέτηση του ευρώ από την Ελλάδα οδήγησε την τελευταία σε πλήρη καταστροφή της παραγωγικής της βάσης. Σ’ αυτό βοήθησε το παρασιτικό πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, η ευδαιμονική αποχαύνωση των Ελλήνων, η κατάρρευση του κοινωνικού δεσμού στη χώρα μας σε συνδυασμό με την απαξίωση της έννοιας του δημοσίου αγαθού από όλους μας.


Τι δεν κάναμε σωστά; Τι μας οδήγησε σ’ αυτήν την εθνική απαξίωση; Πώς ναρκωθήκαμε από αυτόν τον καταναλωτικό «αποχαυνωτισμό»; Η απάντηση είναι ότι όλοι μας δεν κάναμε σωστά τη δουλειά μας. Σίγουρα όχι γιατί όλοι τα φάγαμε. Αλλά γιατί παραιτηθήκαμε, αποσυρθήκαμε από το δημόσιο βίο, ιδιωτεύσαμε, κοιμηθήκαμε, ναρκωθήκαμε από μία προσωρινή καταναλωτική ευδαιμονία.


Ωστόσο οι ευθύνες δεν είναι ίδιες για όλους. Κάποιοι πρέπει να τιμωρηθούν άλλα η τιμωρία δεν αρκεί. Χρειάζεται εθνική έγερση, κοινωνική αφύπνιση και πολιτική συμμετοχή.


Το ερώτημα είναι πλέον: « ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;». Αλλά πρώτα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι επιτρέψαμε στους άλλους να μας κάνουν.


Εκλέγουμε πολιτικούς που ανερυθρίαστα ψευδολογούν. Βγαίνουν με άλλα προεκλογικά προγράμματα και άλλες πολιτικές εφαρμόζουν. Αφήνουμε στα οργανωμένα συμφέροντα να νέμονται τον εθνικό μας πλούτο. Αφηνόμαστε στην (παρα)πληροφόρησή τους. Δεν προστατεύουμε τον εθνικό μας πλούτο, απαξιώνουμε το φυσικό μας περιβάλλον. Επιτρέπουμε την συρρίκνωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Ενώ δουλεύουμε περισσότερο από άλλους ευρωπαϊκούς λαούς καρπωνόμαστε λιγότερο πλούτο και τελικά τους αφήνουμε να μας πτωχεύουν. Επιτρέπουμε την παραχώρηση εθνικού πλούτου. Πιστεύουμε εύκολα σε κάθε ανοησία που μας σερβίρουν για την υποτιθέμενη κατάντια μας. Αυτόμαστιγωνόμαστε και ξεχνάμε ότι για πολύ καιρό (έστω μ ‘ αυτό το μίζερο κράτος και αυτήν την περίεργη ιδιωτική πρωτοβουλία που αναπτύξαμε) βρισκόμασταν στις 24 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου. 


Το ερώτημα λοιπόν επανέρχεται επιτακτικά:

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;


Το πρώτο περίγραμμα αντίδρασης το περιγράψαμε ήδη. (βλ.: http://spartacusbund.blogspot.com/2011/02/blog-post_20.html). Επιπλέον χρειάζεται να :

1.   Να ρίξουμε αυτήν την επικίνδυνη κυβέρνηση.

2.   Να ανανεώσουμε τις ηγετικές μας ελίτ.

3.   Να συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις αντίστασης.

4.   Να βγούμε από το καβούκι μας.

5.   Να ενισχύσουμε τις κοινωνικούς μας δεσμούς.

6.   Να δομήσουμε νέες διεθνείς συμμαχίες.

7.   Να παλέψουμε για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης.

8.   Να οδηγήσουμε τα πράγματα προς συντακτική Βουλή.

9.   Να ενισχύσουμε τον δημόσιο τομέα αντί να τον απαξιώνουμε.

10.Να αποτρέψουμε τις ιδιωτικοποιήσεις υγιών και κερδοφόρων επιχειρήσεων.

11.Να ενισχύσουμε την υγιή επιχειρηματικότητα.

12.Να αποποιηθούμε τους επαχθείς όρους του μνημονίου.

13.Να παλέψουμε για ένα νέο παραγωγικό πρότυπο.

14.Να παλέψουμε για ένα νέο δημόσιο τομέα, λειτουργικά αυτόνομο και ανεξάρτητο από κομματικές και κερδοσκοπικές επιρροές.

15.Να βγούμε στους δρόμους δομώντας νέες συλλογικότητες.

16.Να βάλουμε τέρμα σ’ αυτήν την κοινωνικά άνιση και σκληρή ταξική πολιτική. 

17. Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να αυτοκυβερνηθούμε. Να αρνηθούμε την διακυβέρνησή μας από εξωθεσμικά και εξωεθνικά κέντρα.


Θα ακούσετε ότι αυτά είναι αδύνατα. Αδύνατη ήταν και η Επανάσταση του 21 αλλά τελικά έγινε και οδήγησε σε ένα κράτος. Αδύνατη ήταν και η αντίσταση στους Ιταλούς Φασίστες αλλά τελικά αυτοί κατατροπώθηκαν.


Μην επιτρέψετε να έρθουν στην εξουσία (μετά από πρόωρες εκλογές) περίεργες ταξικές και αντεθνικές πολιτικές συμμαχίες ΠΑΣΟΚ, Μπακογιάννη, Κουβέλη, ΛΑΟΣ. Μην πιστεύεται σε μεγάλες πολιτικές συμμαχίες  ΠΑΣΟΚ – ΝΔ θα οδηγήσουν στην ίδια αδιέξοδη πολιτική.

Προλάβετέ τους. Βγείτε στους δρόμους. Αναδείξτε νέες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Πετάξτε την κουβέρτα σας, κλείστε την τηλεόραση. Μην πιστεύετε σε εθνικιστικές κορώνες τύπου Καρατζαφέρη. Μην ξεχνάτε ότι οι μεγαλύτερες πληγές αυτού του τόπου προήλθαν από δήθεν εθνικιστές.


Μην περιμένετε κάποιον πατερούλη να σας σώσει. Μην ξεχνάτε ότι η κατάσταση που βιώνουμε οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προσωπική μας πολιτική και κοινωνική παραίτηση. Τους αφήσαμε ανεξέλεγκτους. Κατά συνέπεια η σημερινή μας κατάντια δεν ξεπερνιέται μέσα από την εξουσιοδότηση κάποιου πατερούλη. Μόνο με την ενεργή μας συμμετοχή και την λαϊκή απαίτηση αλλάζουνε τα πράγματα. Θέλει περισσότερη δημοκρατία ο τόπος όχι άλλες κρυφές ή φανερές τυραννίες.


Κατά συνέπεια το «δεν ήξερα» δεν αποτελεί δικαιολογία για την εξαθλίωση των παιδιών μας, των επόμενων γενεών. Αυτοί θα ξέρουν ότι συμβιβαστήκαμε ότι τους πουλήσαμε αν δεν μπούμε το μεγάλο ΟΧΙ….

ΤΩΡΑ!!!!!!!!!

Ανατροπή τώρα!!! Πέρα από την κρίση: Για την επώδυνη γέννηση μίας νέας Ελλάδας


Πλήρης διάλυση του συστήματος ασφάλισης και υγειονομικής περίθαλψης. Καταβαράθρωση των μισθών στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα. Διάλυση του κοινωνικού ιστού. Ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Πτώση της ποιότητας όλων των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης. Εξαφάνιση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας. Ταξική λειτουργία του φορολογικού συστήματος. Υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Θρασείς πολιτικοί, βαθύτατα διεφθαρμένοι, που ενοχοποιούν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες χωρίς ίχνος αυτοκριτικής.  Αυτιστική λειτουργία του πολιτικού συστήματος, οικογενειοκρατική, ολιγαρχική και διεφθαρμένη κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των Μ.Μ.Ε. σε ολιγαρχικά, οικονομικά συμφέροντα που εποφθαλμιούν κοινωνικές ιδιοκτησίες και δημόσιες υποδομές και ο κατήφορος δεν έχει τέρμα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι και στην πιο κρίσιμη ιστορική καμπή μετά τη μεταπολίτευση. Ή θα θέσουμε ΤΩΡΑ τέρμα στον κατήφορο ή σε λίγο καιρό θα είναι πολύ αργά.

Η συνέχεια στο:

http://spartacusbund.blogspot.com/2011/02/blog-post_20.html

Πέρα από την πιπίλα του «Μονόδρομου»


Είθισται στα μαθήματα ή στα σεμινάρια της επικοινωνίας να λέγεται ότι δουλειά του «επικοινωνιολόγου» είναι η προσφορά βοήθειας σε ένα άτομο ή μία ομάδα προκειμένου αυτό   να εκφράσει σωστά τις απόψεις της. Στην πράξη αυτό που επιδιώκεται, και για αυτό για το οποίο πληρώνεται ο «επικοινωνιολόγος», είναι η μονοσήμαντη παρουσίαση των δεδομένων και η απόκρυψη των εναλλακτικών στις θέσεις ή τις προτάσεις που υποστήριξαν ή υποστηρίζουν οι πελάτες τους.

Ας κάνουμε λοιπόν μία προσπάθεια εξιλέωσης όσοι από εμάς ασχολούμαστε με τα φαινόμενα επιρροής προκειμένου να δούμε πίσω από το επικοινωνιακό επιφαινόμενο. Τι ποιο καλό παράδειγμα το παιχνίδι που γίνεται γύρω από το ΔΝΤ και το περίφημο Μνημόνιο;

1.     1. Το  Μνημόνιο είναι μονόδρομος

Όταν ακούτε με επιμονή τη λέξη μονόδρομος τότε είναι σίγουρο ότι αυτός που έκανε την επιλογή είχε τουλάχιστον δύο δυνατές επιλογές. Η πραγματικότητα είναι ότι στο δραματικό διάστημα μεταξύ της ανάληψης της εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον  Οκτώβριο και μέχρι τον Μάιο  η κυβέρνηση είχε εναλλακτικές  λύσεις που αν έγκαιρα τις κατανοούσε δε θα οδηγούσε τη χώρα στο Δ.Ν.Τ. και στην κηδεμονία της τρόικας. Κλασσική επικοινωνιακή επιλογή για να καλύψει λανθασμένες αποφάσεις.

2. 2. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. παρέλαβε χαώδη κατάσταση.

Εδώ έχουμε μία κλασσική περίπτωση εστίασης στο μερικό. Πράγματι η κατάσταση που παρέλαβε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπήρξε δραματική. Η διακυβέρνηση της χώρας από τη Ν.Δ. άφησε σοβαρά τραύματα στο σώμα της Ελλάδας. Ωστόσο η κατάσταση ήτανε διαχειρίσιμη. Αυτός ο ισχυρισμός συσχετίζεται με το παρακάτω εστιασμένο στο μερικό.

3. 3. Το Διεθνές Περιβάλλον υπήρξε εξαιρετικά δυσμενές για την Ελλάδα.

Μία κλασσική δήλωση που εστιάζει στο μερικό. Χαώδης κατάσταση και δυσμενές περιβάλλον πράγματι υπήρξαν αλλά υπήρχαν εναλλακτικά σχέδια δράσης. Αντίθετα η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έκανε δύο παιδαριώδη πολιτικά λάθη. Αναθεώρησε το έλλειμμα σε στιγμή που δεν έπρεπε να το κάνει και μετέφερε την εσωτερική αντιπαράθεση στο διεθνή παράγοντα (Δύο παιδαριώδη λάθη στα οποία είχε υποπέσει και η κυβέρνηση της Ν.Δ.).Ο πρωθυπουργός απώλεσε την εικόνα του επιτυχημένου στη διαχείριση των εξωτερικών πραγμάτων της χώρας. Δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα το δυσμενές διεθνές κλίμα, θεωρώντας ότι ο ίδιος προσωπικά είχε την ικανότητα να καλλιεργήσει διεθνείς δημόσιες σχέσεις που θα επανέφεραν τη χώρα σε προτεραία θετική κατάσταση.

Δεν αντιλήφθηκε ότι εκείνη την περίοδο οι ισχυροί της Ευρώπης αναζητούσαν εναγωνίως ένα εξιλαστήριο θύμα και ο πρωθυπουργός προσέφερε το ρόλο αυτό στην Ελλάδα.

4. 4. Η Ελλάδα είχε ουσιαστικά πτωχεύσει

Εδώ έχουμε ένα σχήμα πρωθύστερο. Η Ελλάδα πτώχευσε επίσημα τον Μάιο του 2010 και όχι πιο πριν. Η οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν πράγματι τραγική αλλά αναστρέψιμη. Η διακυβέρνηση της Ν.Δ. χαρακτηρίστηκε από ολέθριες επιλογές στον οικονομικό τομέα αλλά κατά τη διάρκειά της δεν πτώχευσε επίσημα η Ελλάδα. Και το επίσημα έχει καθοριστική σημασία στη ψυχολογία της οικονομίας.

5. 5. Η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα είναι υπό κατάρρευση.

Εδώ έχουμε ένα συνοθλύεμα απόψεων και προκαταλήψεων. Πράγματι η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα σέρνεται. Πράγματι η διακυβέρνηση της Ν.Δ. επιδείνωσε τη λειτουργία της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης. Αλλά η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έκανε τίποτα προκειμένου να διορθώσει αυτήν την κατάσταση.

Αντίθετα προτίμησε να παίξει με ένα επικίνδυνο παιχνίδι προκαταλήψεων. Ποιες είναι αυτές οι προκαταλήψεις; Καταρχήν τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και η Ν.Δ. έχουν στα χέρια τους μία σειρά ποσοτικών και ποιοτικών ερευνών που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο έλληνας πολίτης δεν έχει την καλύτερη γνώμη για τη Δημόσια Διοίκηση. Έμενε ο κατάλληλος χρόνος για να εκμεταλλευθούν αυτά τα ευρήματα.

Έπαιξαν με την αίσθηση της υπερπληθώρας των Δημοσίων Υπαλλήλων και τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την απογραφή αποσιωπήθηκε το γεγονός ότι ο μέσος όρος των Δημοσίων Υπαλλήλων είναι μικρότερος του Ευρωπαϊκού Μέσου Όρου και ότι οι έλληνες Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι από τους χειρότερα αμειβομένους  υπαλλήλους της Ε.Ε.. Έπαιξαν με την εικόνα των υπερχρεωμένων ΔΕΚΟ αποσιωπώντας ότι η υπερχρέωση των ΔΕΚΟ κατά κύριο λόγο οφείλεται σε μετακύληση του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης προς τις κρατικές επιχειρήσεις.

Στην πραγματικότητα η Ελληνική Δημόσια Διοίκηση δεν πάσχει από υπερπληθώρα ή από την «τεμπελιά» των λειτουργών της . Η αχίλλειος πτέρνα της εντοπίζεται στην απόδοση στενού διοικητικού ρόλου  σε πολιτικά πρόσωπα (που έχουν έντονη ροπή προς τη διαφθορά) και στον εξαναγκασμό των ανώτερων κρατικών λειτουργών ΄(έχοντας φυσικά και αυτοί ευθύνη που αποδέχονται έναν τέτοιο ρόλο) να λειτουργούν με πολιτικά κριτήρια – άρα και με όρους διαφθοράς. Η Ελληνική Δημόσια Διοίκηση λειτουργεί με όρους μεσοπολέμου εξαιτίας της άρνησης του πολιτικού προσωπικού αυτής της χώρας να απεμπολήσει τα κακώς κεκτημένα δικαιώματά του που έχει αποκτήσει με την πάροδο του χρόνου και δεν προχωρεί στην εφαρμογή σύγχρονων αρχών Δημοσίου Μάνατζμεντ.

Φυσικά το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει επάξια αυτήν την παράδοση. Ο Υπουργός των Εσωτερικών παρά τη νομοθετικήυπερδραστηριοποίσή του (τρόπος επιλογής των ανωτέρων στελεχών – δήθεν με διαδικασίες τύπου ΑΣΕΠ, πρόγραμμα «Καλλικράτης» κ.λ.π.) βουλιάζει  τη Δημόσια Διοίκηση στην αναποτελεσματικότητα. Ο Υπουργός των Εσωτερικών δεν κατανόησε ότι η Δημόσια Διοίκηση δεν κατασκευάζει χάμπουγκερ (η παλιά του εργασία) αλλά παράγει σύνθετου τύπου υπηρεσίες.

6. 6. Η πολιτική του Διαίρει και Βασίλευε.

Η Ν.Δ. επέβαλλε περιοριστική πολιτική (προς το τέλος της διακυβέρνησής της) – έστω και κατ’ όνομα περιοριστική και μόνο εις βάρος του Δημοσίου –  και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνέχισε την ίδια τακτική επαυξάνοντας την στο μέγιστο. Για να το πετύχει έστρεψε τις κοινωνικές ομάδες τη μία ενάντια στην άλλη. Τους χαμηλόμισθους προς τους υψηλόμισθους του Δημοσίου, τους ιδιωτικούς υπαλλήλους ενάντια στους Δημοσίους Υπαλλήλους κ.ο.κ.. εκμεταλλευόμενο τις κοινωνικές προκαταλήψεις στο έπακρο.

Στην πράξη και οι δύο κυβερνήσεις τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προχώρησαν σε μία σκληρή ταξική πολιτική εις βάρος των αδυνάτων. Απόδειξη ότι οι μεγάλοι «καρχαρίες» παραμένουν στο απυρόβλητο. Το πολύπολύ να δοθούν κάποια ονόματα για λόγους κοινωνικής ειρήνης.

7. 7. Η Ελλάδα χρήζει σοβαρών συμβούλων του εξωτερικού.

Αυτός ο απίστευτος συρφετός των εξωγενών συμβούλων που κάνουν την εμφάνισή τους στη χώρα μας αποκρύπτει στην πραγματικότητα την ανυπαρξία βούλησης να αναπτυχθεί επιστημονική γνώση στην Ελλάδα. Οι εξωτερικοί σύμβουλοι όσο καλοί και αν είναι στον τόπο καταγωγής τους ή και διεθνώς είναι αδύνατο να κατανοήσουν σε όλο του το εύρος το ελληνικό πρόβλημα. Αυτό που κάνουν είναι να αποκρύπτουν την ανάγκη της ανάπτυξης και στήριξης της αυτοφυούς επιστημονικής γνώσης στην Ελλάδα.

Ο κατάλογος μπορεί να μακρύνει αναφέροντας πολλά ακόμη επικοινωνιακά τερτίπια. Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε είναι την όχι και τόσο τυχαία σύμπτωση ότι τόσο η προηγούμενη διακυβέρνηση της Ν.Δ. όσο και η τωρινή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθοδηγήθηκε και καθοδηγείται από δύο εκπροσώπους των πιο ισχυρών πολιτικών οικογενειών της χώρας μας. Το πολιτικό μας σύστημα εμφανίζει σημάδια βαθειάς γήρανσης και αδυναμία ανανέωσης. Ακόμη και ο Υπουργός επί των Οικονομικών προέρχεται από μεγάλο πολιτικό τζάκι. Αν και φυσιογνωμικά συμπαθής (ποιος καλός πατέρας δεν θα τον ήθελε για γαμπρό στην κόρη του ένα τόσο καλό και συμπαθές παιδί) δεν λειτούργησε πολιτικά τη στιγμή που όφειλε να το πράξει αλλά αντιθέτως λειτούργησε ως υπάλληλος μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας. Μοιάζει ωσάν τα γονίδια των πολιτικών μας ελίτ να έχουν υποστεί σοβαρή μετάλλαξη με αποτέλεσμα να αδυνατούν πλέον να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για το καλό αυτής της χώρας.

Όσο δεν κατανοούμε τα επικοινωνιακά επιφαινόμενα τόσο περισσότερο θα αδυνατούμε να επιλέξουμε τους άριστους. Και φυσικά τίποτα δεν είναι αποϊδεολογοκοποιημένο. Οι ικανοί τεχνοκράτες δεν είναι παρά ένα ιδεολογικό μύθευμα που απορρέει από τη θρησκευτική εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που οδηγούν σε σοβαρά αδιέξοδα.  Είναι ένα φρικτό ιδεολόγημα εγκλωβισμού.

«Μονόδρομες» λύσεις δεν υπάρχουν.

 

Η Ανισορροπία του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος και οι Πιθανότητες της Βίαιης Ανατροπής του.


 

Έχουμε συνηθίσει να αναπαριστούμε τα πολιτικά συστήματα, κυρίως, της Δύσης με μία χωρική διάταξη. Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά. Η χωρική αυτή αντίληψη του πολιτικού συστήματος (μία αντίληψη με ρίζες στη Γαλλική Επανάσταση) μεταφράζει την τοποθέτηση των ιδεολογιών αλλά και των πολιτικών πρακτικών ανάλογα με τη φύση και τον τρόπο παρέμβασης των πολιτικών πρωταγωνιστών (πολιτικά μορφώματα, κόμματα, πολιτικές προσωπικότητες κ.λ.π.) και τις επιδιώξεις που αυτοί εκφράζουν στη διοίκηση του κράτους και τη διαχείριση του κοινωνικού και οικονομικού χώρου.

Όταν μιλούσαμε για «αριστερές» πρακτικές τείναμε να προλαμβάνουμε τους πολιτικούς χώρους που τις εκφράζουν ως πρωταγωνιστές πολιτικών παρεμβάσεων που επιδιώκουν την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη μέσα από παρεμβάσεις αναδιανομής του πλούτου, την περισσότερο ή λιγότερο έντονη παρέμβαση του κράτους και την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών τάξεων. Η πιο «ακραία», αριστερή μορφή έδινε στο κράτος (συχνά παραποιώντας τη μαρξική ιδεολογία που έδινε σαφή προτίμηση στο κοινωνικό και όχι στο κρατικό στοιχείο) την αποκλειστική αρμοδιότητα της παραγωγής πλούτου. Μέσα στα πλαίσια λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος υπήρξαν περισσότερα πολιτικά μορφώματα, με κύρια συνιστώσα τη σοσιαλδημοκρατική που συμβιβάστηκαν με την επιχειρηματική παραγωγή αλλά ταυτόχρονα πριμοδοτούσαν τους μηχανισμούς αναδιανομής και στήριξης των ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων.

Στην αντίπερα όχθη, τη δεξιά, δέσποζε η έννοια της πλήρους παραγωγής όλων των αγαθών από τον επιχειρηματικό κόσμο. Ωστόσο η δεξιά, και κύρια στην Ευρώπη, συμβιβάστηκε με ένα κεϋνσιανό τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, στην πιο προχωρημένη του σοσιαλδημοκρατική εκδοχή. Αυτό ευνοούσε και τις κυρίαρχες κοινωνικές τάξεις καθώς ανατολικά υπήρχε ένα σύνορο το οποίο δεν διευκόλυνε την καπιταλιστική ανάπτυξη με τη μορφή της γεωγραφικής επέκτασης. Για αυτές μονόδρομος παρέμεινε η ενίσχυση της εσωτερικής αγοράς. Η σοσιαλδημοκρατία υπήρξε σωτήρια για αυτές γιατί εξασφάλιζε την επέκταση της αγοράς μέσα από την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης της μεσαίας και κατώτερης κοινωνικής τάξης.

Η κατάρρευση του ανατολικού μετώπου βοήθησε την κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη να «απελευθερωθεί» από τη δέσμευσή της να μεριμνά για την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς των δυτικών κοινωνιών. Τα κεφάλαια, τα μόνα με ελευθερία κίνησης, βρήκαν μία πλανητική διέξοδο γεγονός που τα επέτρεπε να απελευθερωθούν από τις κοινωνικές συμμαχίες με την μεσαία και την εργατική, παραγωγική, τάξη. Οι συντηρητικές «επαναστάσεις» του Ρίγκαν και της Θάτσερ στην Αγγλία ευνόησαν αυτήν την κίνηση και τελικά η κατάρρευση της ΕΣΣΔ φάνηκε να δαφνοστεφανώνει τις επιλογές τους. Το αξιοσημείωτο είναι ότι και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (Σρέντερ, Μπλερ, Γκονζάλεθ, Γ. Παπανδρέου), μέσα σε ένα τέτοιο ιστορικό πλαίσιο έκαναν τη μεγάλη ιστορική στροφή και τοποθετήθηκαν στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Παραδόθηκαν στο νεοφιλελεύθερο δογματισμό και απεμπόλησαν τις ιστορικές τους συμμαχίες με τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και η εξαθλίωση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων φαντάζει μονόδρομος για την Ευρώπη.

Έτσι λοιπόν και στην Ελλάδα, το δεξιό φάσμα του πολιτικού συστήματος ενισχύθηκε υπέρμετρα. Οι δεξιές επιλογές εκφράζονται πολιτικά από τέσσερα πολιτικά μορφώματα. Από το ΛΑΟΣ, τη Ν.Δ., τη Ντόρα Μπακογιάννη και το ΠΑΣΟΚ αφήνοντας την Αριστερά και την Κεντροαριστερά στο ΚΚΕ και το Συνασπισμό. Εμφανίζεται λοιπόν ένας υπερμεγέθης δεξιός πόλος και ένας ατροφικός αριστερός και κεντροαριστερός πόλος. Η μεσαία τάξη και η κατώτερη κοινωνική τάξη πρακτικά μένουν πολιτικά ανέκφραστες σε μία στιγμή που το βιοτικό τους επίπεδο επιδεινώνεται ραγδαία.

Αυτό μάλιστα συμβαίνει σε μία χώρα που η ανάπτυξή της παρουσιάζει ορισμένες ιδιομορφίες. Η αστική τάξη της δεν υπήρξε πότε ορθολογικά παραγωγική και η ανάπτυξη της Ελλάδας βασίστηκε σε μία κοινωνική συμμαχία με κυρίαρχο το ρόλο του κράτους. Αυτή η μορφή ανάπτυξης επέτρεψε την αυτονόμηση κοινωνικών κατηγορίων που ασχολήθηκαν με την πολιτική διαχείριση αλλά ουσιαστικά ασκούσαν οικονομική εξουσία μέσα από το ελληνικό φαινόμενο της κοματοκρατίας. Αυτό εξηγεί και την οικογενεικορατική λειτουργία της ελληνικής πολιτικής ζωής. Η ελληνική διαφθορά δεν αναφέρεται κυρίως στον προσωπικό πλουτισμό του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού της (που φυσικά συμβαίνει) αλλά κυρίως στη διαχείριση, από μέρους τους κοινωνικού πλούτου προκειμένου να αυτοαναπαράγονται και να γαντζώνονται στην εξουσία, μοιράζοντάς τον στους κολλητούς τους και εκμαυλίζοντας κοινωνικές συνειδήσεις.

Παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα πότε δεν έφθασε σε ύψη εξωτερικού χρέους όπως αυτά της Μεγάλης Βρετανίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου κ.λ.π. (το μεγάλο ψέμα που έχει σερβιριστεί ανερυθρίαστα από τις κυβερνώσες και ευρωπαϊκές ελίτ). Απλώς η Ελλάδα έχει διαφορετική εσωτερική κατανομή χρέους με το κρατικό να είναι μεγαλύτερο του ιδιωτικού, γεγονός φυσιολογικό καθώς η Ελλάδα στήριξε την ανάπτυξή της στην έντονη κρατική παρέμβαση. Ωστόσο το πολιτικό της προσωπικό φαίνεται αρκετά αδύναμο και αρκούντως υπόδουλο να υπερασπίσει αυτήν την πραγματικότητα. Γεγονός που τελικά θα τραυματίσει ανεπανόρθωτα τόσο την Ελλάδα όσο και τους ίδιους. Ακόμη και η αναδιαπραγμάτευση του χρέους δε θα σώσει τη χώρα από την εσωτερική της κατάρρευση αν δεν ακολουθήσει διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης και κυρίως αν δεν ανανεώσει έγκαιρα την κυβερνώσα πολιτική της ελίτ η οποία είναι προσκολλημένη σε ξεπερασμένες πρακτικές.

Προκειμένου να ανανεωθεί το πολιτικό σύστημα της χώρας υπάρχουν τρεις επιλογές:

Α. Βίαιη κοινωνική αναταραχή, οικονομικό χάος, νέο Γουδί και βίαιη αντικατάσταση των πολιτικών μας ελίτ από νέες. (Εξέλιξη, η πλέον πιθανή αν συνεχίσει η ίδια πολιτική διαχείριση των πραγμάτων)

Β. Ανανέωση του υπάρχοντος κομματικού συστήματος μέσα από την ανανέωση των πολιτικών προσώπων, εμβάθυνση της εσωτερικής δημοκρατίας των κομμάτων και επανατοποθέτηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο κεντροαριστερό τμήμα του πολιτικού φάσματος. (Εξέλιξη λιγότερο πιθανή καθώς το υπάρχον πολιτικό προσωπικό– κυρίως των κυβερνητικών κομμάτων και όσων υποστήριξαν το μνημόνιο – είναι βουτηγμένο σε παλαιοκομματικές πρακτικές που δεν δίνουν ίχνη ελπίδας προς αυτήν την κατεύθυνση).

Γ. Αναδιάταξη της πολιτικής γεωγραφίας με ενίσχυση του αριστερού και κεντροαριστερού πόλου, κατόπιν κοινωνικής αφύπνισης και έντονης, αλλά οργανωμένης, λαϊκής αντίδρασης (Εξέλιξη αρκετά πιθανή στην περίπτωση που το κοινωνικό σώμα πάψει να αυτομαστιγώνεται – βουτηγμένο σε ιστορικά λανθασμένες λογικές – οδηγώντας το σε νέε κομματικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές θεσμίσεις.

Η ζαριά είναι ακόμη στον αέρα. Σίγουρα υπάρχει διέξοδος, λιγότερο επώδυνη και μακροπρόθεσμα βιώσιμη, από την κρίση αλλά αυτό θα αποτελέσει το αντικείμενο επόμενου άρθρου μας.