Category Archives: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


ΜΕΡΟΣ 1ο: ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Ζούμε σε μία εποχή όπου η Ιστορία αποφάσισε να τρέξει με μεγάλες ταχύτητες. Σταθερές καταρρέουν, αυτονόητες ερμηνείες κρίνονται πλέον ανεπαρκείς και το συνηθισμένο βόλεμα, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, φαίνεται να χάνεται οριστικά. Η Ιστορία φρόντισε να μας προσφέρει σ’ αυτές τις στιγμές μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της. Ωστόσο αυτό που για τον ερευνητή (τον ιστορικό, τον κοινωνικό επιστήμονα, τον οικονομολόγο) ακούγεται συναρπαστικό το ίδιο γεγονός θα προκαλέσει όχι ένα απλό ξεβόλεμα άλλα αντίθετα ψυχικό πόνο, αδυναμία κοινωνικής προσαρμογής, πείνα και εξαθλίωση σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα του δυτικού κόσμου. Η Ιστορία επανεκινείται εις πείσμα αυτών που τόσο επιπόλαια προέβλεψαν το τέλος της. Μέσα σε ένα τέτοιο ιστορικό περιβάλλον ξεπρόβαλλε και η «ελληνική κρίση». Αν είμαστε αποφασισμένοι να την ξεπεράσουμε τότε πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο που διαμορφώνεται. Οφείλουμε να επαναθεμελιώσουμε μία συνολική αφήγηση για τα πράγματα προς το συμφέρον των λαών και των εργαζομένων.

Το έργο φαντάζει αρχικά δύσκολο καθώς ως καταναλωτές «πληροφοριών», ως εκτελεστές κοινωνικών σχεδίων και τρομολαγνικών αφηγήσεων έχουμε καταρρεύσει ως άτομα. Ωστόσο το πρόβλημα είναι πολύ πιο απλό αν αρχίζουμε να σχηματοποιούμε αντικειμενικά τα δεδομένα, αν δώσουμε όνομα στις, υποτιθέμενα, ασαφείς ιστορικές και κοινωνικές διαδικασίες.

Πίστεψε με τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά στην κατανόησή τους. Εκείνο που τρομάζει είναι η ίδια η δράση. Συνηθισμένοι σε μία κομφορμιστική αποχαύνωση αρνούμαστε να κατανοήσουμε, για τον απλό λόγο ότι τότε θα πρέπει να πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας πιεζόμενοι σε δράση. Ένα είναι σίγουρο. Αυτή η κρίση έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και θα οδηγήσει σε νέους ορίζοντες. Το ποιοι θα είναι αυτοί οι ορίζοντες θα καθοριστεί από την κοινωνική κινητοποίηση. Τα ζάρια είναι στον αέρα. Αν θα οδηγηθούμε σε μία νέα φεουδαρχία ή σε μία ολοκληρωμένη και βαθειά δημοκρατία αυτό θα εξαρτηθεί από τη δράση των κοινωνικών υποκειμένων, την αποφασιστικότητά τους να θέσουν τέρμα στην ανελευθερία, στην κοινωνική ανισότητα, στην ταξική εξαθλίωση, στον κοινωνικό δαρβινισμό, στην οικονομική εξαθλίωση και την ανακοπή της πορείας προς έναν οικολογικό Αρμαγεδδών.

Ποιο είναι λοιπόν το διεθνές κοινωνικό σχήμα που προσδιορίζει τις ορίζουσες της κοινωνικής κρίσης;

1. Η άνοδος των traders.

Ο Galbraith προέβλεψε την άνοδο των executives, των γενικών διευθυντών και διευθυντών, ως απάντηση στην αποσταθεροποίηση του κοινωνικού συστήματος που προκλήθηκε από την καταστροφική δράση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Είναι η εποχή που η έννοια του δημοσίου αγαθού δεν έχει χάσει την αξία της. Δημόσιο αγαθό σημαίνει κυρίως ότι όλοι, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα φυλετικά, κοινωνικά ή οικονομικά χαρακτηριστικά δικαιούμαστε ένα minimum παροχών και φυσικά δικαιωμάτων. Ο καπιταλισμός έπρεπε να δρα ορθολογιστικά και περισσότερο κοινωνικά σε μία εποχή που υπήρχε ένας υποτιθέμενος δεύτερος κόσμος. Executives, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, δρώντας ορθολογικά, έλεγχαν τις μονάδες παραγωγής όσο και τις διαδικασίες με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε και η μονάδα παραγωγής να προσπορίζεται κέρδη, αλλά και όλες οι κοινωνικές κατηγορίες να έχουν στη διάθεσή τους μέσα και αγαθά για ένα minimum αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Αυτό αρχίζει να αμφισβητείται σταδιακά πρώτα στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος, κυρίως στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 70 όσο και στο κέντρο του καπιταλισμού στη δεκαετία του 80 (Ρίγκαν στις ΗΠΑ, Θάτσερ στη Μ. Βρετανία κ.λ.π.). Σε επίπεδο οικονομικής θεωρίας αρχίζει να επικρατεί το θεωρητικό μοντέλο της Σχολής του Σικάγου (μία περιθωριακή, ως τότε θεωρία με έντονα δογματικά – θρησκόληπτα στοιχεία) που ευνοεί έναν άκρατο οικονομικό φιλελευθερισμό και έναν απίστευτο κοινωνικό δαρβινισμό. Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ οι εξελίξεις επιταχύνονται ραγδαία. Ο καπιταλισμός βρίσκει καινούργιο γεωγραφικό και κοινωνικό περιβάλλον για να επεκταθεί.

Αυτήν την εποχή έχουμε την σταδιακή επιτάχυνση της μετακίνησης κεφαλαίων, η οποία τελικά θα αποκτήσει ιλιγγιώδεις ταχύτητες σε πλανητικό επίπεδο. Προσοχή όταν λέμε πλανητικό εννοούμε το σύνολο του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, τις εδαφικές περιφέρειες του πρώην Ανατολικό Μπλοκ, και την καπιταλιστική περιφέρεια (Νοτιοανατολική Ασία, Λατινική Αμερική, Ν. Αφρική κ.λπ.) Δε συμπεριλαμβάνονται χώρες του καπιταλιστικού παράδοξου όπως και κυρίως η Κίνα και δευτερευόντως η Ινδία.

Είναι η εποχή της εμπορίας του χρήματος. Σταδιακά εκείνο που ενδιαφέρει δεν είναι η παραγωγή αγαθών αλλά η βίαιη και ιλιγγιώδης συσσώρευση κεφαλαίου, το κέρδος από την εμπορία του χρήματος. Αυτό το, κατά τον Marx, απόλυτο φετιχιστικό προϊόν αυτονομείται από την παραγωγή αγαθών και αποκτά μία ιδιαίτερη λογική συσσώρευσης. Είναι οι εποχή των traders, όπως πολύ σωστά το επισημαίνει και ο A. Touraine.

Οι traders αποτελούν μία ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία διαχείρισης κεφαλαίου. Με τρόπο ριψοκίνδυνο και παγκόσμια συνολικό ελέγχουν και επιβάλλουν την ταχύτατη εμπορία του χρήματος. Αυτό συμβαίνει σε μία περίοδο που, στον Δυτικό Κόσμο, η εμπράγματη ιδιοκτησία (επιχειρήσεων, γης κ.λ.π.) αποκτά περισσότερο έμμεσο και λιγότερο ξεκάθαρο χαρακτήρα (μέσω της πολλαπλής μετοχοποίησης) ως συνέπεια της διεύρυνσης της «μετοχοποιημένης ιδιοκτησίας». Το χρήμα, η μετοχή, τα παράγωγα θολώνουν την άμεση ιδιοκτησία σε νομική βάση αλλά την ενισχύουν από κοινωνική άποψη. Traders, λοιπόν, είναι εκείνα τα άτομα που δουλεύουν για λογαριασμό άλλων (πρώην ιδιοκτητών και νυν μετόχων) ή για δικό τους λογαριασμό με σκοπό την ταχύτατη έκλυση κέρδους από την εμπορία χρήματος. Το μέγεθος της κυκλοφορίας του χρήματος εξαρτάται όλο και λιγότερο από την παραγωγική βάση (παραγωγή αγαθών και παροχή υπηρεσιών) και όλο περισσότερο από έναν «καζινοποιημένο» τυχοδιωκτισμό. Η κτηματική φούσκα είναι μέρος της ευρύτερης φούσκας που δημιουργείται από αυτήν την παράδοξη αυτονόμηση του εμπορεύματος χρήμα. Φυσικά το σκάσιμό της θα έχει ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.

2. Ο μύθος του ανορθολογισμού

Οι ταχύτατες αλλαγές που βιώνουμε σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, το σάρωμα των μεταπολεμικών κοινωνικών συμβολαίων ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και κατηγορίες, η παγκοσμιοποίηση των αγορών χρήματος, η αποσπασματική πληροφόρηση που δεχόμαστε, η ιδιοτέλεια των Μ.Μ.Ε. και η ισχυρή εξάρτησή τους από χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, η αδυναμία μας να παρέμβουμε στις εξελίξεις συνεπεία της ανικανότητάς μας να δομήσουμε μία συνολική αφήγηση και ένα συνεκτικό ερμηνευτικό σχήμα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών διεργασιών που συντελούνται σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο μας οδηγούν σε μία αδυναμία ενέργειας και παρέμβασης στις τρέχουσες εξελίξεις και πολύ περισσότερο μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι το παράλογο είναι που χαρακτηρίζει τις διεθνείς εξελίξεις.

Στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν κρύβεται κάποιος ανορθολογισμός πίσω από αυτές τις παγκόσμιες διαδικασίες αλλά το αντίθετο ισχύει. Αυτά που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα απόλυτα ορθολογικών διεργασιών που καθοδηγούνται και τελικά ευνοούν την ελίτ της άρχουσας τάξης. Αντίθετα αυτό που συνηθίζαμε να αποκαλούμε εργατική τάξη, εργαζόμενο λαό, προλεταριάτο τείνει να μένει εκτός των διαδικασιών εξισορρόπησης του κοινωνικού συστήματος με την βαθμιαία υποβάθμισή του σε εξωσυστημικό στοιχείο (άνεργος, μερικά απασχολούμενος, κοινωνικά αποκλεισμένος, εθνικό ή κοινωνικό μειονοτικό στοιχείο.) Παράλληλα υποβαθμίζεται ο ρόλος, το κοινωνικό status και η αγοραστική δύναμη των μεσαίων στρωμάτων, τα οποία σταδιακά προλεταριοποιούνται.

Όλα αυτά είναι συνέπεια ορθολογικών δράσεων των μεγαλοεμπόρων χρήματος, αυτών που καθοδηγούν το λεγόμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Γη, υπηρεσίες και παραγωγή αποτιμούνται με βάση την εφήμερη ικανότητά τους να αποδίδουν χρήμα έστω και αν αργότερα οι τιμές καταρρέουν ή μάλιστα ακόμη καλύτερα αν το τελευταίο συμβεί. Είναι η λεγόμενη οικονομία της καταστροφής που διέπεται από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Ένα. Αδιαφορία για τα πραγματικά παραγωγικά δεδομένα μίας επιχείρησης ή ενός κράτους.

Δύο. Απαξίωση της έννοιας του κοινωνικού αγαθού και συνακόλουθα της κοινωνικής, συνεταιριστικής ή δημόσιας επιχείρησης.

Τρία. Περιοδική κεφαλαιακή καταστροφή των εύρωστων παραγωγικών μονάδων προκειμένου αυτές να «επαναμετοχοποιούνται», με τιμή μετοχής σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο προκειμένου το παιχνίδι της κερδοσκοπίας να αρχίζει από την αρχή.

Τέσσερα. Σάρωση των παιδαγωγικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δομών και δομών πρόνοιας και κοινωνικής ανακούφισης προκειμένου αυτές να μετοχοποιούνται και να μπαίνουν στο κερδοσκοπικό παιχνίδι.

Πέντε. Γιγάντωση της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας προκειμένου να πέφτουν τα κόστη παραγωγής και συνακόλουθα να αυξάνεται η κεφαλαιακή απόδοση, μειώνοντας έως εξαφανίζοντας την όποια «ενοχλητική» συνδικαλιστική ή κοινωνική αντίδραση.

Έξι. Άρνηση επένδυσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε πραγματικά νέες παραγωγικές δομές οι οποίες απαιτούν χρόνο προκειμένου να χτιστούν καθώς αυτό επιβραδύνει την χρηματοπιστωτική απόδοση.

Επτά. Εξαγορά των εύρωστων δημοσίων επιχειρήσεων.

Οκτώ. Μείωση της φορολογίας των παρασιτικών χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων και συνακόλουθη μεταφορά εισοδήματος από τα μεσαία, χαμηλά και πολύ χαμηλά κοινωνικά στρώματα προς την ανώτατη κοινωνική τάξη (upper social class)

Εννέα. Εύνοια σε επιχειρήσεις της καταστροφής που εμπλέκονται σε πολέμους προκειμένου αυτές είτε να τον διεξάγουν άμεσα είτε να αναλάβουν τη διαχείριση των ηττημένων κρατών κατά παραχώρηση από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Δέκα. Απαξίωση του κρατικού τομέα και του διεθνούς δικαίου προκειμένου το χρηματοπιστωτικό σύστημα να δρα ανεξέλεγκτο και σίγουρο για την ασυλία του.

«Το Δόγμα του Σοκ – Η άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής (2007, εκδόσεις Λιβάνη) της Καναδέζας ερευνήτριας Naomi Klein περιγράφει με παραστατικό και συνεκτικό τρόπο τις συνέπειες αυτών των λειτουργιών και για το πώς ολόκληροι λαοί (στη Λατινική Αμερική, Ασία, Νότια Αφρική, Ιράκ) πέφτουν θύματα αυτής της νέας μορφής του Καπιταλισμού.

Σε πολιτικό επίπεδο τα λεγόμενα Δεξιά, Δημοκρατικά και «Σοσιαλιστικά» κόμματα έχουν τεθεί από τη δεξιά γραμμή του πολιτικού φάσματος και εφαρμόζουν ίδιες πολιτικές με αποτέλεσμα την κατάρρευση της πραγματικής εκλογικής αντιπροσώπευσης της μεγάλης μάζας του πληθυσμού. Οι κοινωνίες αδυνατούν να εκπροσωπηθούν πολιτικά καθώς ο πολιτικός ανταγωνισμός και η σύγκρουση των ιδεών ( ο πυρήνας της δημοκρατίας) έχει καταρρεύσει από την ιταμή συνθηκολόγηση των λεγόμενων σοσιαλδημοκρατικών και κεντρώων κομμάτων. Οι δυνατότητες εκτόνωσης ή κοινωνικής αναγέννησης θα προέλθουν εξωσυστημικά και σε κυρία αντίθεση με το υπάρχον πολιτικό και κομματικό κατεστημένο. Οι αντιδράσεις των φοιτητών στη Χιλή, των αγανακτισμένων στη Νότια Ευρώπη, των βίαιων αντιδράσεων στο Ην. Βασίλειο θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μαγιά μίας καινούργιας πολιτικής και κοινωνικής πρότασης σε συνεργασία με τις εναπομείνασες υγιείς προοδευτικές δυνάμεις. Αρκεί οι διεργασίες αυτές να οδηγήσουν σε ένα νέο πολιτικό πρόταγμα. Σε αντίθετη περίπτωση θα διολισθήσουμε σε ακραίες αντιδραστικές καταστάσεις με πλήρη και θεσμική στέρηση της ελευθερίας μας.

ΜΕΡΟΣ 2ο: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ

Το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, είτε αναφερόμαστε στην Νομισματική Ένωση είτε γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εντάσσεται στον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο, και αποτελεί το δεύτερο μεγάλο Πυλώνα του δυτικού καπιταλισμού. Συνιστά, ως χώρος, το δεύτερο πόλο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος όπου τα γενικά χαρακτηριστικά του (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/1.html#7309995349563105753) επιβεβαιώνουν τη γενική ισχύ μέσα από την ευρωπαϊκή ιδιομορφία.

Το πλήθος των ειδήσεων για τις κινήσεις, τις συνομιλίες και τις προσωπικές στιγμές των ευρωπαίων πολιτικών, η τρομολαγνική παρουσίαση της οικονομικής κρίσης, ο διάχυτος φόβος και ανασφάλεια, η αποσπασματική ενημέρωση αποτρέπουν και στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το σχηματισμό μίας συστηματικής αφήγησης και κατανόησης των εξελίξεων και των προβλημάτων του Ευρωπαϊκού χώρου. Μία προσεκτική ωστόσο και συστηματική παρατήρηση μας οδηγεί σε πιο ασφαλή και συγκεκριμένα συμπεράσματα αν κατορθώσουμε και παραμερίσουμε τον σκόπιμο τρόμο που απλώνεται πάνω από τα κεφάλια των ευρωπαίων πολιτών.

Το 1ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – η θεσμική κατοχύρωση της προτεραιότητας στην εμπορία του χρήματος.

Η Ένωση του Άνθρακα και Χάλυβα και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα εξέφραζε ως θεσμικός, κοινωνικός και οικονομικός χώρος κυρίως τη βούληση των λαών και των ισχυρών ηγεσιών εκείνης της εποχής για πολιτική ένωση μέσα από την ανάπτυξη των οικονομικών θεσμών και την αλληλεξάρτηση των οικονομιών τους. Ενώ λοιπόν στον τίτλο τους κυριαρχεί ο οικονομικός υπερκαθορισμός στην πραγματικότητα πρόκειται για διακυβερνητική και δευτερεύοντος λαϊκή βούληση πολιτικής ένωσης ή αλληλεξάρτησης. Η οικονομία δεν είναι παρά το μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια, παρά το απίστευτο γεωγραφικό ξεχείλωμα της, εκφράζει λεκτικά τη βούληση για μία πιο συνεκτική ένωση με μεγαλύτερο θεσμικό βάρος αλλά στην πραγματικότητα προωθεί πολιτικές οικονομικής ομογενοποίησης, η δε νομισματική ένωση εκφράζει τη σαφή βούληση της οικονομικής ομογενοποίησης παραβλέποντας τα απαραίτητα θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά αντίβαρα. Η αντίφαση στον Ευρωπαϊκό Χώρο υπάρχει από την αρχή της γέννησής της .

Οι θεσμοί που δημιουργούνται, με ναυαρχίδα την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σύρουν την Ευρώπη σε μία θεσμοθετημένη και επίσημη παραδοχή ότι το κύριο συνεκτικό της στοιχείο εντοπίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα και δευτερευόντως στις παραγωγικές της δομές. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίφαση με την ιστορική διαδρομή του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ο οποίος κυριαρχείται από την ισχυρή πολιτική και κοινωνική παρέμβαση στην παραγωγική διαδικασία και την αναδιανομή του πλούτου στη συνέχεια. Ο, οριστικά πλέον, χαμένος καπιταλισμός του Ρήνου, η σοσιαλδημοκρατική σκανδιναβική παράδοση και η ισχυρή δημόσια παρέμβαση στην Γαλλική Οικονομία υποστηρίζουν αυτήν την οπτική. Το παράδοξο ενισχύεται ακόμη περισσότερο αν συνυπολογίσουμε την άρνηση της πλήρους ενσωμάτωσης της Μ. Βρετανίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς παρ’ όλο που ως χώρα πρώτη αυτή, στην Ευρώπη, θεσμοθέτησε την απόλυτη προτεραιότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα έναντι της παραγωγικής διαδικασίας.

Το 2ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – η κατίσχυση του γερμανικού εθνικισμού στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ένα από τα κύρια αιτήματα που οδήγησαν στη δημιουργία του κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου είναι η οριστική θεμελίωση της ειρήνης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και η μείωση των επιμέρους εθνικισμών. Ο δε γερμανικός εθνικισμός αποτελούσε την κύρια αιτία για τη θεμελίωση της ευρωπαϊκής ένωσης. Από την αρχή οι ισχυροί της Ευρώπης, της Γερμανίας συμπεριλαμβανόμενης, αποδέχτηκαν τη θεσμική ισότητα των κρατών.

Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τη βίαιη «καπιταλιστοποίηση» της Α. Γερμανίας ο εσωτερικός γερμανικός χώρος απέκτησε σημαντική εμβάθυνση. Το κόστος υπήρξε μεγάλο κυρίως για τους Ανατολικογερμανούς, ενώ παράλληλα για πρώτη φορά ο καπιταλισμός της καταστροφής κάνει την εμφάνισή του, σε τόσο εκτεταμένη μορφή στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (είχε προηγηθεί το πείραμα της Πολωνίας, των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ και κυρίως της Ρωσίας αλλά εκεί τον κυρίαρχο ρόλο τον κρατούσαν οι Η.Π.Α.). Εύρωστες ανατολικογερμανικές βιομηχανικές μονάδες καταστρέφονται από άποψη κεφαλαίου και τα πάγια στοιχεία τους πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές μέσα από τον ειδικό φορέα που προώθησε την ιδιωτικοποίησή τους. Το αυγό του φιδιού είχε πλέον σκάσει. Ενδυναμωμένη γεωγραφικά, με μεγαλύτερο εσωτερικό βάθος, ως προς την αγορά της, με την παράλληλη υποτίμηση της αξίας της εργατικής της δύναμης η Γερμανία παίρνει ένα νέο δρόμο, αποκτώντας συγκριτικό παραγωγικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Παράλληλα έμαθε να παίζει με τον καπιταλισμό της καταστροφής.

Η Γερμανία, με τα νέα δεδομένα, αρχίζει να ασφυκτιά στο στενό ευρωπαϊκό χώρο. Πυροδοτεί κινήσεις εξαγωγικής επέκτασης έξω από αυτόν επιδιώκοντας σημαντικές επεκτάσεις στο χώρο της Αφρικής και επιδιώκοντας στενότερους εμπορικούς δεσμούς, κυρίως με την Ρωσία και την Κίνα. Παρόλα αυτά οι σημαντικότερες εξαγωγικές επιδόσεις εξακολουθούν να καταγράφονται στις χώρες του ευρώ και της ευρύτερης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Νιώθοντας, η Γερμανία, εγκλωβισμένη μέσα στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση έχει κρίνει, κακώς, ότι τη συμφέρει στρατηγικά να μετατρέψει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες σε οικονομικό της προτεκτοράτο. Και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί και πάλι τις μεθόδους εμπορίας του χρήματος και όχι αγαθών. Συμβάλλει στην αύξηση του κόστους του χρήματος στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να απαξιώσει κεφαλαιακά και να τις ελέγξει αποτελεσματικά σε ένα μεταγενέστερο στάδιο. Πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής είναι οι P.I.G.S. (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία) ενώ σταδιακά αρχίζει να τρεμοπαίζει και το γαλλικό κάστρο, το τελευταίο προπύργιο του παραδοσιακού ευρωπαϊκού καπιταλισμού, με την ισχυρή δημόσια παρέμβαση στο χώρο της οικονομίας.

Ενδεχόμενα αυτό να αποτελεί το μοιραίο γερμανικό λάθος, γιατί χαρακτηρίζεται από βιασύνη και εκτυλίσσεται σε μία ιστορική στιγμή που η γερμανική παραγωγή έχει ακόμη ανάγκη την ευρωπαϊκή κατανάλωση.

Αυτό λοιπόν συνιστά το δεύτερο ευρωπαϊκό παράδοξο. Μία Ένωση που γεννήθηκε κυρίως για να περιορίσει τον γερμανικό εθνικισμό σ’ αυτήν την ιστορική φάση τον ενισχύει σημαντικά κάνοντας έναν περίεργο ιστορικό κύκλο και γυρνώντας τα ιστορικά δεδομένα στην αφετηρία των προπολεμικών δεδομένων. Αυτό οδηγεί στο:

3ο Ευρωπαϊκό παράδοξο – τη σταδιακή ανάδυση του καπιταλισμού της καταστροφής στη νομισματική ένωση του € εις βάρος της παραγωγής και των υπηρεσιών.

Αν η Γερμανία είναι μία εύρωστη ευρωπαϊκή οικονομία που χαρακτηρίζεται από την παραγωγική ευρωστία η υπόλοιπη ένωση του ευρώ σταδιακά βυθίζεται στην εφαρμογή του καπιταλισμού της καταστροφής με την έννοια ότι συνεχώς υποβαθμίζεται κεφαλαιακά ο παραγωγικός της ιστός προκειμένου να καταστεί ευάλωτος κυρίως στις ορέξεις του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού.

Μία Ένωση που ξεκίνησε με κύριο στόχο την παραγωγική ενίσχυση, την ισότητα μεταξύ των κρατών, την ευρωπαϊκή κοινωνική συνοχή (τα Μ.Ο.Π., τα Ευρωπαϊκά Πακέτα κ.λπ. μία τέτοια ανάγκη εξυπηρετούσαν) σταδιακά οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο, στην πλήρη ανισότητα και στη σταδιακή φτωχοποίηση σημαντικών κοινωνικών μερίδων του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Όλα αυτά αποτελούν ευρωπαϊκά παράδοξα με την έννοια ότι το τρέχων ιστορικό αποτέλεσμα έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τις επιδιώξεις και τις διακηρυγμένες, αρχικές, προθέσεις της θεμελίωσης του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου.

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, αν δε δράσουμε ή καλύτερα αν δεν αντιδράσουμε τότε θα παγιωθεί μία θεμελιώδης αντίφαση – αντίθεση στο κέντρο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, εις βάρος των λαών της, της ισονομίας τους και της κοινωνικής τους ευμάρειας:

Η αντίθεση ανάμεσα στη χώρα με υψηλή παραγωγικότητα, τη Γερμανία (και κάποιους δορυφόρους της) και στις χώρες με υψηλή ένταση εργασίας με κύριο εκπρόσωπο την Ελλάδα. Η πρώτη θα καρπώνεται την παραγόμενη ευρωπαϊκή υπεραξία και οι δεύτερες θα «φτωχοποιούνται» σταδιακά μέχρι τελικής εξαθλίωσης και στέρησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής τους αυτοτέλειας.

Η άρνηση της έκδοσης του ευρωπαϊκού ομολόγου, το κόστος του δανεισμού, η στέρηση κεφαλαίων για παραγωγική ενίσχυση των περιφερειακών χωρών του ευρώ, η επιβολή διαρκούς λιτότητας κ.λ.π. δεν αποτελούν παρά τα συμπτώματα αυτών των τάσεων.

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε η Γερμανία αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην ολοκλήρωση της κοινωνικής συνοχής της Ευρώπης και δύο μόνο λύσεις προσφέρονται. Ή θα εξαναγκαστεί η Γερμανία να λειτουργήσει ως ισότιμος εταίρος ή θα πρέπει να υποβληθεί οριστικά από το € (αναλαμβάνοντας το ρίσκο του οικονομικού πολέμου που ενδεχόμενα θα ξεσπάσει). Ενδεχόμενη δε επιβολή οικονομικής διακυβέρνησης με γερμανικούς, και κατ’ επέκταση χρηματοπιστωτικούς, όρους θα αποτελέσει ολέθριο λάθος για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Μία κακή οικονομική διακυβέρνηση δεν είναι καλύτερη από την ανυπαρξία της.

Από την άλλη οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να συνασπισθούν ενάντια στην κατίσχυση της εμπορίας του χρήματος ως κύριου οικονομικού στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί αυτό θα οδηγήσει σύντομα στην οικονομική κατάρρευση και στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Τέλος οφείλουν να απαιτήσουν τη δημιουργία οικονομικών εργαλείων που θα οδηγήσουν στην ανακούφιση από τα προβλήματα που τους δημιουργούν οι χρηματοπιστωτικές πιέσεις.

Θα ήταν ωστόσο αφελές να πιστέψει κανείς ότι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί από κινήσεις σε επίπεδο κορυφής ή από διακυβερνητικές πρωτοβουλίες. Τα κοινωνικά κινήματα είναι η μόνη ρεαλιστική λύση ενάντια στην τραγική κατάσταση που τείνει να επικρατήσει. Το πρώτο φρούριο έχει ήδη πέσει. Είναι η Ελλάδα. Έχει απωλέσει την εθνική της ανεξαρτησία και είναι ένα βήμα πριν από την πλήρη παραγωγική της καταστροφή. Το πρώτο πείραμα υπήρξε θετικό για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την νέα καπιταλιστική μορφή της καταστροφής. Σε λίγους μήνες θα ολοκληρωθεί και η πλήρης παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας. Ας μην το επιτρέψουμε.

ΜΕΡΟΣ 3ο ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ:

ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ

Αν ο καπιταλισμός του Δυτικού Κόσμου έχει πάρει μία συγκεκριμένη μορφή (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/1.html, Διάλογοι της Ελευθεροτυπίας), τη μορφή της καταστροφής κεφαλαίου, τη διαπόμπευση της έννοιας του δημόσιου αγαθού και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Αν η Ευρώπη υιοθετεί τις αρχές αυτού του καπιταλισμού (http://spartacusbund.blogspot.com/2011/08/2.html) εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τον κυρίαρχο γερμανικό εθνικισμό τότε η Ελλάδα δε μπορούσε να διαφύγει της διεθνούς μέγγενης που σφίγγει όλο και περισσότερο τα μεσαία και λαϊκά στρώματα.

Δάνεια που αυξάνουν αντί να λύνουν το πρόβλημα του εθνικού χρέους, ευρωπαϊκό ομόλογο που όλο αναβάλλεται η έκδοσή του, πολιτική ένωση της Ευρώπης που όλο προβλέπεται σε ένα ακαθόριστο μέλλον κάνουν τα γεγονότα να μοιάζουν παράλογα, ασύνδετα, μη εξηγήσιμα. Γιατί ενώ τα μέτρα που έχουν ληφθεί, και είναι φανερό πως επιτείνουν αντί να λύσουν το πρόβλημα, δεν αποσύρονται αλλά αντίθετα ενισχύονται με νέα πιο παράλογα μέτρα; Παράλογα με την έννοια ότι επιδεινώνουν κάθε μετρήσιμο δείκτη (χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο, έλλειμμα, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και της συνοχής, μείωση της κατανάλωσης, εκτόξευση της ανεργίας, διάλυση του παραγωγικού ιστού).

Η απάντηση είναι ότι αυτά τα μέτρα τελικά δεν είναι ούτε παράλογα, ούτε ασύνδετα και πολύ περισσότερο καθόλου ανορθολογικά. Ο ορθολογισμός έγκειται στη μείωση της αξίας των παραγωγικών μονάδων, στην καταστροφή της κεφαλαιακής αξίας της παραγωγής, στην μείωση του εργατικού κόστους, μέχρι της εξαθλίωσης του εργαζόμενου λαού. Γιατί αυτή είναι η λογική του καπιταλισμού της καταστροφής. Ανίκανος, ή καλύτερα γιατί δεν έχει τη θέληση για παραγωγικές επενδύσεις από την αρχή, θέλει παραγωγικές μονάδες σε τιμή ευκαιρίας, με εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό προκειμένου να αυξήσει την απόδοση της εμπορίας χρήματος. Κύριος στόχος δεν είναι η αύξηση της παραγωγής αλλά η μεγιστοποίηση των κερδών από την εμπορία του χρήματος. Να γιατί Γερμανοί δεν επενδύουν σε καινούργιες μονάδες στην Ελλάδα (δεν τις δημιουργούν από την αρχή) αλλά διψούν για έτοιμες παραγωγικές μονάδες, απαξιωμένες κεφαλαιακά αλλά εύρωστες παραγωγικά (Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ε.Υ.Α.Θ., Λιμένες Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, Τουριστικές Επιχειρήσεις, ελληνικά παραρτήματα τραπεζών στο εξωτερικό κ.λ.π.).

Όσον αφορά στην Ελλάδα ένα είναι το ερώτημα. Γιατί δεν πτώχευσαν την Ελλάδα από την αρχή όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει ο καπιταλισμός της καταστροφής; Γιατί αφήνουν την Ελλάδα ένα χρονικό περιθώριο προτού την εξαφανίσουν οριστικά από τον παραγωγικό χάρτη της Ευρώπης; Γιατί δεν εφάρμοσαν από το Μάιο του 2010 τις άμεσες πρακτικές σοκ όπως έκαναν αλλού αλλά την αφήνουν σε αγωνία δύο ετών προτού σκοτώσουν εντελώς το ημιθανές κουφάρι της; Υπενθυμίζουμε ότι η τεχνική του σοκ εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Λατινική Αμερική (στη Χιλή του Πινοσέτ, στη Βραζιλία, στην Παραγουάη, στον Ισημερινό, στην Νοτιοανατολική Ασία). Πολύ περισσότερο δε που μία πατριδοκάπηλη, δήθεν σοσιαλιστική, κυβέρνηση πέτυχε από την αρχή το στόχο της με το να σπείρει τον φόβο και τον πανικό (όπως οι επιταγές της θεωρίας του σοκ απαιτούν), διασπώντας αποτελεσματικά το μέτωπο των εργαζομένων και μουδιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού από την αρχή της δημιουργηθείσας «κρίσης»; Γιατί αυτή η κυβέρνηση διακινδυνεύει τη φυλάκιση των μελών της σε μία ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή αφού έχει παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη άρθρα του ελληνικού Συντάγματος όπως την παράγραφο 2 και 3 του άρθρου 28 (http://www. hellenicparliament.g r/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5 /SYNTAGMA.pdf) και ρισκάροντας την εφαρμογή της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος (άρθρο 120) από τον λαό όταν αυτός συνειδητοποιήσει το παιχνίδι που παίχτηκε εις βάρος του; Γιατί νιώθουν τόσο σίγουροι; Είναι αφελείς ή κάτι ξέρουν παραπάνω σχετικά με την ατιμωρησία τους;

Οι λόγοι για τους οποίους δεν κατέρρευσε η Ελλάδα άμεσα αλλά προτιμήθηκε αυτό να γίνει σε βάθος χρόνου δύο ή και τριών ετών είναι οι ακόλουθοι:

Ένα. Η Ελλάδα ανήκει στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μία άμεση εφαρμογή των μέτρων πλήρους κατάρρευσης θα είχε ως αποτέλεσμα να διαφανεί άμεσα η αντίφαση ανάμεσα στις τυπικές αρχές ανθρωπισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, ειρήνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών, που θεμελιώθηκαν στην Ευρώπη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Δύο. Αν, στη Νομισματική Ένωση του € και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα συνιστά αμελητέο μέγεθος και κατά συνέπεια η άμεση και τυπική κατάρρευση δε θα δημιουργούσε, τεχνοκρατικά, σημαντικά προβλήματα ωστόσο από στρατηγική άποψη είναι πολύτιμη. Διατηρώντας την ημιθανή κατάστασή της οι μεγάλοι ευρωπαίοι σύμμαχοί της τη χρησιμοποιούν ως φόβητρο και ως απειλή προκειμένου ο καπιταλισμός της καταστροφής να συναντήσει μικρότερες αντιστάσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να εφαρμοστεί.

Τρία. Η Ελλάδα, παρά τις όποιες ιδιομορφίες της δεν παύει να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του κλαμπ των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου. Ο Ελληνικός Λαός είχε κατακτήσει ένα σημαντικό επίπεδο ευημερίας και μία άμεση ανατροπή αυτής της κατάστασης θα διακινδύνευε το ενδεχόμενο της εξέγερσης.

Τέσσερα. Μία ενδεχόμενη άμεση, συνολική και καθολική εξέγερση στην Ελλάδα θα συμπαρέσυρε σε ανάλογη κατάσταση και άλλες χώρες της Ευρώπης και κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου. Η δε «τυφλή» εξέγερση στην Μ. Βρετανία δε θα έδειχνε «παράλογη» όπως παρουσιάζεται τώρα από τα Μ.Μ.Ε. γιατί θα συνδεόταν άμεσα με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές της «φτωχοποίησης». Θα υπήρχε ο κίνδυνος της νεκρανάστασης των ιδεών της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αλληλεγγύης, θεμελιωδών ιδεών της ευρωπαϊκής κουλτούρας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πέντε. Γιατί πρέπει να βρεθεί χρόνος προκειμένου να καταστεί πλήρως πιστευτή η θεωρία του «μαύρου προβάτου» της Ευρώπης. Μία βίαιη και άμεση εφαρμογή των τεχνικών του σοκ, και με την ενδεχόμενη εξέγερση που αυτή θα προκαλούσε θα δημιουργούσε τον κίνδυνο να συνειδητοποιηθεί ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι παρά η μελλοντική, κοινή, μοίρα των λαών της Ευρώπης, αντί αυτών που προβάλλονται τώρα (τεμπέληδες, αντιπαραγωγικοί, ανώριμοι και όλος αυτός ο αφόρητος και ανιστόρητος ψυχολογισμός).

Έξι. Το Μάιο του 2010, η Ελλάδα, περιήλθε οριστικά σε κατάσταση προτεκτοράτου. Η Ελληνική Κυβέρνηση συνθηκολόγησε και παρέδωσε την εξουσία που το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει για αυτήν σε θολούς ευρωπαϊκούς θεσμούς και διευθυντήρια. Γιατί λοιπόν η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Γερμανία να βιαστεί να την αποτελειώσει; Αφού ήδη την ελέγχει πλήρως. Αντίθετα η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί πειραματικά προκειμένου να εφαρμοστούν, πρώτη φορά, μέτρα σε αυτήν προκειμένου να δοκιμαστούν και στη συνέχεια, μετά από πειραματική αξιολόγηση, τα μέτρα αυτά να εφαρμοστούν και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης μεταβάλλοντας και τις υπόλοιπες χώρες σε οικονομικά προτεκτοράτα του γερμανικού εθνικισμού και των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών συμφερόντων.

Επτά. Αυτή η προσωρινή και ημιθανής κατάσταση βολεύει και το ντόπιο παρασιτικό κεφάλαιο που υπήρξε πάντοτε κρατικοδίαιτο, διεφθαρμένο, συνηθισμένο σε συναλλαγές με τον ελληνικό πολιτικό και κομματικό διεφθαρμένο παρασιτισμό. Θα πρέπει πρώτα να δουλέψει καλά το παραμύθι της συλλογικής συνυπευθυνότητας προκειμένου αυτό το κρατικοδίαιτο και παρασιτικό κεφάλαιο να αυτονομηθεί πλήρως και να προβάλλει ως εκσυγχρονιστική δύναμη. Εξάλλου έχει στην κατοχή του τη μεγάλη μάζα των Μέσων Μαζικής Προπαγάνδας ή δήθεν Ενημέρωσης. Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου που επιχειρείται από τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κεφάλαια θα τους δώσει τη δυνατότητα να λυμαίνονται από τούδε και στο εξής ότι περισσέψει από τη μεγάλη ληστεία που επιχειρείται (δρόμοι, δάση, τουριστικά θέρετρα, ασφυκτική πολεοδόμηση υπό την εποπτεία των δικών τους τεχνικών εταιριών).

Δεν κουραζόμαστε να το τονίζουμε η Ελλάδα, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της ιστορικής της συγκρότησης, ποτέ δεν απέκτησε αστική τάξη με παραγωγικό και επενδυτικό προσανατολισμό. Το κενό καλύφθηκε από τον κοινωνικό και δημόσιο πλούτο. Το πρόβλημα της στρεβλής της ανάπτυξης γιγαντώθηκε από τη στιγμή που οι κοινωνικές κατηγορίες (κυρίως πολιτικό και κομματικό προσωπικό) που καθορίζουν τις μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις και τη δημόσια κατανάλωση στη χώρα μας έπαψαν να επιτελούν τον ιστορικό τους ρόλο και στράφηκαν προς πρακτικές προσωπικού πλουτισμού.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει και όχι να στρέφεται η μία κοινωνική κατηγορία ενάντια στην άλλη. Εξάλλου και αν ακόμη κάποιος δεν προσβλέπει σε έναν βαθύ σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη που θα βυθιστούν στην ανέχεια αλλά και αυτή ακόμη η μεσοαστική ελληνική τάξη (του επιχειρηματικού πνεύματος, της αυτοαπασχόλησης, των επιστημόνων κ.λ.π.). Δεν είναι τυχαίι που οι θεσμικοί φορείς τους αντιδρούν σε αυτού του είδους τις πολιτικές που εφαρμόζονται.

Είναι γεγονός ότι η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα και οι Δημόσιες Επιχειρήσεις, ίσως λιγότερα, αλλά και αυτές τείνουν να καταστούν προβληματικές. Οι λύσεις ωστόσο βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που επιβάλλονται. Η λύση βρίσκεται στην επαναδιατύπωση και επαναθεμελίωση της έννοιας του Δημόσιου και Κοινωνικού Αγαθού και όχι στην πυροδότηση του κοινωνικού δαρβινισμού και της διαμάχης όλων εναντίον όλων. Σ’ αυτήν την περίπτωση όλοι θα βγούμε χαμένοι.

Για αυτό λοιπόν οφείλουμε να προβούμε στα ακόλουθα:

Ένα. Να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα της Ελλάδας και να απαιτήσουμε την εφαρμογή του τιμωρώντας, και δικαστικά, αυτούς που το έχουν παραβιάσει ως προς τις θεμελιώδεις διατάξεις του.

Δύο. Να αποτρέψουμε την παραπέρα εφαρμογή των λεγόμενων μνημονίων και ιδιαίτερα την πώληση της δημόσιας υπηρεσίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Τρία. Να αποτραπεί η πώληση παραγωγικών και τραπεζικών μονάδων στο εξωτερικό.

Τέσσερα. Να ενισχυθεί η ρευστότητα στο εσωτερικό.

Πέντε. Να αναδιοργανωθεί ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα και όχι να αποσυντεθεί.

Έξι. Να φύγει αυτή η επικίνδυνη κυβέρνηση και τιμωρηθούν παραδειγματικά όσα από τα μέλη της παραβίασαν θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος.

Επτά. Να συμβάλλουμε στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού προς την κατεύθυνση της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής συμμετοχής.

Οκτώ. Να παλέψουμε για οργανωμένες νησίδες ανάπτυξης στο εσωτερικό της χώρας.

Εννέα. Να επιδιώξουμε διεθνείς συμμαχίες τόσο στο εσωτερικό της Νομισματικής Ένωσης όσο και έξω απ’ αυτήν.

Δέκα. Να αντιπαλέψουμε τον γερμανικό εθνικισμό.

Ένδεκα. Να ενισχύσουμε την παράδοση της δημόσιας επιχειρηματικότητας και της έξυπνης, δημιουργικής και προσαρμοστικής ελληνικής επιχείρησης.

Δώδεκα. Να αποτρέψουμε την τάση της δημιουργίας πανίσχυρων καρτέλ και τραστ σε οποιαδήποτε πεδίο παραγωγής και παροχής υπηρεσιών.

Δεκατρία. Να ενισχύσουμε την επιστημονική καταξίωση των πανεπιστημίων μας αντί να μετατρέψουμε τον πανεπιστημιακό χώρο σε χώρο φθηνής επιχειρηματικότητας διεθνών παρασιτικών κεφαλαίων και να τη διασυνδέσουμε με την εθνική παραγωγικότητα.

Δεκατέσσερα. Να δημιουργήσουμε ισχυρό κρατικό τραπεζικό πυλώνα και να ανακτηθεί ο Δημόσιος Έλεγχος της Τραπέζας της Ελλάδας με την παράλληλη παραδειγματική τιμωρία των όποιων στελεχών της τελευταίας έπαιξαν περίεργα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια (περίπτωση του Τ+10 κ.λ.π.).

Δεκαπέντε. Να αποτρέψουμε μία Ευρωπαϊκή, Οικονομική Διακυβέρνηση εις βάρος των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης.

Τα πιο σημαντικά από τα παραπάνω (όπως η αποτροπή του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου, η αποτροπή της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους, αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, πολιτική και δικαστική τιμωρία όσων συνέβαλλαν τα μέγιστα σε αυτήν την κρίση) δεν έχουμε παρά μόνο δύο μήνες για να τα αποτρέψουμε.

Ας κινητοποιηθούμε. Οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Είναι επείγον να ξεπηδήσουν νέα σχήματα και να ανανεωθούν οι πολιτικές ελίτ αυτού του τόπου σε συνεργασία με τις προοδευτικές και λαϊκές δυνάμεις. Αυτή η λύση είναι ο πραγματικός μονόδρομος. Κάθε άλλη επίκληση του μονόδρομου περί «αναγκαίων» λαϊκοκτόνων μέτρων δεν αποτελεί παρά άλλοθι ξεπουλήματος. Το δεν ήξερα πλέον δε συνιστά δικαιολογία. Αντίθετα αποτελεί θανάσιμη απειλή. Όπως επίσης και οι απίστευτες, υποτίθεται, προοδευτικές προσεγγίσεις που συνιστούν το φρούτο να σαπίσει και άλλο προκειμένου δήθεν να υπήρξε μία σημαντική επανάσταση στο μέλλον. Πρέπει να απαλλαγούμε από τις κάθε λογής «δεξιές» ή «αριστερές» συντηρητικές προσεγγίσεις τώρα. Το κοινωνικό κίνημα είναι η μόνη λύση. Μόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα πολιτική και κοινωνική οργάνωση.